Nachtelijke mijmeringen

Het is donker.stil en lig te denken, daar heb ik tijd voor, ik geniet van mijn vakantie. Te denken aan het feit dat ik hou van spelletjes doen, waarin wat uitdaging zit, waarin spel nog spel is met regels, keuzes maken, nadenken, afvragen of dit de goede zet is en wat voor gevolgen het dan heeft...
U begrijpt het misschien al...dit zijn ook de vragen, de overpeinzingen die bij het leven horen. Althans ik zie dat terug komen in mijn leven.
Natuurlijk wordt dit beinvloed door je medespelers en die...zijn heel belangrijk. De zet die zij doen zijn bepalend voor mijn volgende stap, om te voorkomen dat ik verlies moet ik iets slimmer zijn dan de tegenstander..maar kan en wil ik dat. Wil ik zo mijn leven leven? Of als ik het niet doe bijvoorbaat een verliezer ben?
Gelukkig niet! Ik zet de stap ook al weet ik niet wat het zal brengen, wat ik wel weet ik kan met een spel verliezen in het leven niet. Ook al voelt dat soms zo. Het leven geeft nieuwe kansen,  mogelijkheden en nieuwe wegen. Al spelenderwijs zal ik dat pad gaan, ga je met me mee, zover het kan.
Ik mijmer nu nog ff verder...

Leuke verhalen. ..

Het is geweldig om tussen alle spanning en verdriet momenten kunt beleven waarbij je lacht. Een aantal kleine voorbeeldjes.
Het is nacht en hoor het hondje piepen, ik kijk en denk, het beestje ligt dood te gaan, het reageert niet. Ik zorgvuldig mijn man wakker maken en schrikt. Hij gaat uiteindelijk kijken roept het hondje en...het staartje kwispelt.  k Heb gedroomd.

Mijn man wil even met voeten in een voetenbadje. Komt hij met wasmiddel voor zwarte kleding aanzetten. Weet je waarom? Hij heeft zwarte voeten :-)

Leuk om te delen

Ik ben wakker....

Kleinkind, is ook net wakker en riep mij. Ik ging naar haar toe en ze zegt:ik kan niet slapen...

Haar mama, had me hier over ingelicht wat de aanpak moest zijn. Nou ik doe dat en zeg tegen haar o ja, oma is vergeten liedje te zingen en zing het lied, geef kus en doe de deur achter mij dicht. Hoor ik haar zeggen:'dat is jammerrrr'.

Nu lig ik wakker en vraag mij af...wat is nou jammer......

Het werkt wel, zij is stil en ik denk dat ze slaapt en ik...lig wakker en glimlach.

Vragen

Nu bijna drie week verder. De wereld draait door, het werk gaat door, mensen gaan op vakantie en echt alles gaat door en dan ineens de vraag:" denk je nog vaak aan oma?"
Elke dag! Anders dan drie week geleden. Ik doe alles voor het eerst zonder haar, niet dat ik haar elke dag zag, elke dag sprak...maar nu is de gelegenheid er niet meer. Het leven, de dagelijkse dingen doe ik opnieuw en bewust.

En nu...

Het is een besef dat af en toe er is. Het weten dat ik nu de generatie voortzet. Een dochter die op je steunt ( niets mis mee) alleen zelf als dochter kun je niet meer naar je moeder.
Het is een besef, die mij verrast. Nooit aan gedacht... nu hoef ik daarover niet na te denken het is waarheid. Als ik het had geweten...had ik dan...meer vragen gesteld, beter opgelet? Nee het is iets dat komt. Je kunt je daarop niet voorbereiden, ik in ieder geval niet. Hoe doe jij dat?

Eén van de reacties was het volgende: zo waar!
http://youtu.be/9abd7plBpMg