Bijzonder

Vanavond was ik uitgenodigd. Een hele bijzondere uitnodiging voor een diner, met een collega ( zo noem ik hem maar even) om aanwezig te zijn bij de Marrige Course waar hij leiding aan geeft. Dat maakt het bijzonder, Marrige Course is een cursus voor getrouwde stellen om tijd en energie te steken in hun huwelijk. Ze worden door ons zeven avonden uitgenodigd om samen tijd door te brengen. Met een heerlijke diner, een fijne sfeer, een DVD en een aantal vragen, waar ze samen over praten. Niets is groepsgewijs. Ja, u las het goed met mijn collega deelnemen aan een Marriage Course, hij is getrouwd, ik ben getrouwd en wij samen daar zitten. Nou lekker gegeten hebben we zeker, maar waar spraken wij nu over...niet over het onderwerp 'communiceren in het huwelijk' maar wel over hoe wij communiceren in het gebed, dezelfde filters die in je relatie met mensen kunnen voorkomen, kunnen ook in je gebed voorkomen. Dat was verhelderend want...dat betekent dat dat ook een 'gewone'relatie is, waarin je wordt afgeleid door de dagelijkse zaken. We hebben het over andere zaken gehad en de voorbereidingen voor de volgende keer, want weet u, daarom was ik er nu, hij is de volgende keer nietaanwezig. Laat ik het dan ook wel treffen voor de volgende keer. Het thema is...nou als er lekker eten tegenover staat, conflicten in het huwelijk. Nou ik moet het nog voorbereiden en ben heel benieuwd wat daar uit voortkomt... In ieder geval de aankleding van de ruimte mag niet in rood, van mij. Daarom wordt het groen. Gelukkig ben ik geen onderdeel van de gesprekken en ben ik veilig :)

Heb je dat nou ook wel eens ?

Het was vroeg vanmorgen! Mijn lief liet de wekker vroeg aflopen, hij moest naar Utrecht. Ach, ik was wakker dus...kop koffie gezet, plakje drentse bol gesmeerd en gezellig een babbeltje gemaakt. Hij de deur uit, ik wat aanrommelen, ach kreeg het koud. O ja ik kan me we gaan wassen en aankleden, een goed idee vond ikzelf. Bovengekomen, zie ik een tijdschrift liggen die ik nog even wil doorkijken, even op het randje van het bed, voordat...ja het randje, werd in bed, de dekens kwamen over en ja je weet het al, ik viel in slaap. Niet erg, nee is het ook niet, maar ik ben toch een potje duf, ik had het niet moeten doen, hoe fijn dat slaapje ook was, de energie is er mee weggegaan. Haha, ik weet het al, ik ga vanmiddag een middagdutje doen, misschien komt het dan wel terug.

Al weer een week...

Waar blijft de tijd? Het valt als dunne zand door mijn vingers en er gebeurt zoveel dat ik moet nadenken, wanneer iets waar en hoe was daarom de hoofdlijnen maar. Een leuke Burendag bezocht in de stad en verderop in een dorp. Twee buurten waar aandacht werd gegeven, activiteit werd aangeboden waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Jammer dat dit maar één keer per jaar is...het was een dag waarin mijn moeder, mijn kleinkind en ik samen op stap zijn geweest, het was een fijne dag. aan beide zijden mensen waar ik van hou. En toen, ach ik liet mij pakken, gebeurt niet vaak maar 'meneer griep' sloeg toe. Werkelijk knock out, spugen en alles wat d'r bij hoort, pijn in mijn benen en twee dagen slapen. Liever niet, maar daar kan 'meneer griep' nog eens voor langs komen. Het spijtige was, kon een zieke vriendin niet bezoeken, ons kleinkind moest eerder naar huis, een opdrachtdienst niet kunnen meebeleven, een dienst niet begeleiden die ik had voorbereid, oke ik was ziek. Afgelopen dinsdag na een flinke douchebeurt was ik er weer, gelukkig! Alleen last van 'navvelsoez'n' wat dat is? Een zeurderige gevoel rondom mijn navel, niet pijnlijk maar ach het zou fijn als het er niet zou zijn. Geen nood het leven draait door! Waarin de dingen des levens ( klinkt dat niet liefelijk oubollig) gewoon doorgaan: een bakkie doen bij zus. Die aardige vragen stelt over mijn 50 ste geboortedag, hoe ik die zal vieren. Sorry schat, ik weet dat het niet zo maar voorbij zal gaan er aandacht voor is, je leidde je vraag aardig in.. Woensdag, vroeg in de ochtend cup cakes gebakken, zoonlief zorgelijk aankijken die nu 'meneer griep' is tegengekomen en toch naar zijn liefje wil gaan met de trein. Moedershart spreekt, neem de auto maar als het niet gaat even stoppen hoor en een uurtje slapen. Ja mam, goed mam, doe ik mam...zou die het hebben gedaan? Loslaten! Zelf op kantoor te werk en veel (al zeg ik het zelf) productief gewerkt. O ja energie voor tien hoor, ik kan wel doorgaan...en dat deed ik dus ook, nog even dit, nog even dat...o.a. Met de kat naar de dierenarts. 't Is of je een emmer met geld leeggooit. Tuurlijk je moet er goed voor zijn wil ik ook wel, maar dit...nu maar hopen dat het effect heeft. Ach, en dan is het nu, klaar wakker was ook wel weer nodig om de blog te kunnen schrijven :-) voor de mensen die niet kunnen slapen. Wat ik bijna vergeet te vertellen...gisteravond nog even gewhats-apped (raar computer herkent dit woord niet, haha) met iemand en daarvan had ik nog meer navvelsoezen dan dat ik al had, de reden was iets anders, we waren in het dialect aan het schrijven, nou ...de kromste woorden, zinnen soms twee uitleggen mogelijk, gewoon...gezellig, soms onzinnig en toch ontspannend, want lag soms te schudden van het lachen in bed. Daarop zou ik heerlijk kunnen slapen...helaas de schapen die we samen aan het tellen waren gingen op de loop kon het tellen niet meer bijhouden, dus ik ben wakker.

Blij

Soms door onverwachte dingen kun je je blij en dankbaar voelen. Lieve mensen om je heen die je een bemoedigend woord geven. Die het werk zien en zomaar even iets uit handen nemen. Kleine dingen die zo onbelangrijk schijnen te zijn, maar o zoveel indruk hebben op de alledaagse dingen. Wat, als dat er niet zou zijn? Het zou denk ik allemaal wel iets moeizamer gaan. Juist kijken naar menden die vooruit willen, niet negatief zijn, wel kritisch. Energie gestoken in mensen die niet willen is .... energie, jammer dat ik af en toe in de valkuil stap. Nou ja, dan heb ik er maar weer van geleerd.

Van alles en nog wat......

Ja ik weet het...al enkele dagen niets van me laten horen. Betekent dat er niets valt te vertellen? Jazeker wel, meer dan genoeg, ik moet me er even toezetten en dan is daar de nacht een heerlijk moment voor. Het feest ivm 25 jarig huwelijk, het was echt leuk, gezellig, vele mensen die je dan terug ziet en de moeite hebben genomen om je te feliciteren, bijzonder, we zijn verwend bloemen, enveloppen, cadeaus, kaarten onvoorstelbaar. Met de kinderen uit eten was lekker en gezellig. Terug kijkend zeg ik:"er is een markeerpunt gevierd en op naar de volgende." ja en die komt er ook aan, namelijk dat ik een halve eeuw leef een ander markeerpunt in mijn leven. Niet dat het bijzonder voelt maar een feestje moet je vieren! Ja de manier waarop daar kun je van gedachten over verschillen, ik hoef niet teveel poespas maar...de kids denken er anders over. We zien wel weer! Ook een bijzonder dag was de opening van het seizoen in de kerk. We hadden besloten om een gezamenlijk punt te maken, om terug- en vooruitblik te delen. Zo... wat een creativiteit bij de mensen, ik heb zin in het nieuwe kerkelijk seizoen. Een tekst uit de bijbel werd geciteerd: 'wees een geur en een levende gelezen brief' nou een mooie intensieve opdracht, we werken eraan. Op alle feestvreugde is ook wel een domper die me niet loslaat. Ja ik denk aan een zieke vriendin maar ook aan hele aardse zaken waar ik steeds aan moet denken en vooral als ik met de auto weg ben of lopend mijn boodschapjes doe. Het is namelijk onvoorstelbaar dat mensen niet af kunnen blijven van de spullen van de ander. Op een bepaald moment, afgelopen week, zijn we tot de ontdekking gekomen dat de brommer en twee fietsen zijn ontvreemd, uit de schuur en weet je 'dat is balen...'.Ik maak niet heel veel gebruik van de brommer of de fiets, ze hebben ervan af te lijven! Alle rompslomp van aangifte,verzekering en ook de onrust...ik kijk vooral of ik iemand zie voorbij komen op mijn fiets. Raar he, dat het gebeurt... Ach en zo kom je van de festvreugde met beide voeten op de grond en dan te bedenken dat het materiaal is wat je kunt vervangen, maar toch. Is dit ook weer iets om over na te denken en mij de vraag stellen of ik met minder kan. Ach echt mijn lief, heeft er vooral last van, want fietsen door de stad, dat vindt hij geweldig, we gaan meer eens kijken vandaag.

Vergaderen

Daar gaan we weer, op naar een vergadering de zoveelste... Wie wil er in mijn plaats? Vergaderen, is op zich, vind ik op zich niet erg, alleen als je geen info kunt vergaren dan kom je niet echt verder en blijf je hangen in overleg. Ja, vergadren is net als garen, je moet het uit elkaar zien tehalen, zonder knopen. Nou dat is een hele klus, niet alleen voor een voorzitter, want ze hebben allemal hun eigen bijdrage.

Kleinkind deurklinkhoogte.

Het is voortdurend met bewondering kijken hoe onze kleinkind zich ontwikkelt. Praten doet ze, op haar manier hele conversaties en af en toe...denk ik dat ik het begrijp. Nou ja een aantal duidelijke woorden zoals sjoenenzijn schoenen ja, nee, opa, oma, meid, papier, mama,papa, poes, toto is telefoon, wol, auto, bal, bumba, nijntje...misschien nog meer. Maar het beste kent ze 'nee'. Zo verbazingwekkend en is de nee niet duidelijk genoeg is, dan he...gilt mevr.even. Hoe is het mogelijk heb ik mij afgevraagd. Ik heb er geen antwoord op en hoe ze het op de goede manier moeten aanpakken? Dat is zoeken naar een methode een weg die bij hun past en waarop zij zal reageren. Want eerlijk is eerlijk het is voor ons heel aandoenlijk om haar te zien reageren, wij zien haar af en toe en dan valt het allemaal wel te doen. Maar he, als je de hele dagen er mee bezig bent, nou ik geef je te doen...onze dochter kreeg hierbij bemoedigende woorden van mijn man: "ach troost je, het wordt alleen maar erger". Nou, ik zeg dan maar gelukkig niet, er komt steeds een nieuwe fase en hoe lastig een fase ook kan zijn er komt een andere periode. Oke dat was het lastige gedeelte, maar ze heeft de deurklinkhoogte bereikt. Voor velen een bekend verschijnsel. Ze kan als ze op haar tenen staat de deurklink naar beneden doen!! Oeps, was het woensdag morgen, heel liefelijk zei ze:' daag,daag' en ze ging de tussendeur opendoen, ach zo lief!!! En toen ineens o, wacht de voordeur...is ook een klink. Als en speer de grendel erop phoe voordat ze die ook open gaat doen. Ik zie leuke dingen, herkenbaar bij kleine kinderen, in andere dingen zie ik ook mijn kind er in terug, maar ja hoe kan het ook anders, zij deed ook dingen die andere kinderen deden.

De dag!

Een mooi dag was het voor mij afgelopen dinsdag, 25 jaar getrouwd. Leuke verrassingen waren er op de dag o.a boekten bloemen, een stedentrip reisje van man, het bezoek van onze dochter met kleinkind, moeder, mijn schoonvader, mijn zus en nicht. Het waren genoeg mensen, het was voldoende voor die dag. Rustig en ontspannend de dag door. Manlief heeft heerlijk gekoot..en wel stamppot boerenkool, gehaktbal en worst. O, niet vergeten hij heeft een heerlijke appeltaart gebakken en wel met appels uit eigen tuin. Wat een goed gevoel gaf dat en lekker dat de taart was. Hij zou zeggen dat komt door de liefde die eer in mee gebakken is.

Zilver

Vandaag en dan 25 jaar geleden was het mijn huwelijksdag. Wat gaat de tijd, als je achterom kijkt toch snel. Als je er in staat gaat het soms niet snel genoeg. Vandaag denk ik en beleef ik het ook zo, ieder huis heeft zijn kruis en je moet er mee handelen/dealen. Want zeg nou zelf, iedereen maakt toch dingen mee in het leven, waar hij of zij door heen moet...of gaat? Kijk naar je eigen leven, ieder heeft zo zijn deel gekregen en zal ook zijn deel nog krijgen, want wat er in de toekomst ligt! Ik weet het niet. Dat was ook onze trouwtekst op de kaart: "wat de toekomst brenge moge...ons geleid des Heren hand". Daar ben ik van overtuigd dat het zo is, of ik altijd vanuit die zekerheid leefde, dat durf ik niet te zeggen, maar dat Hij er bij was en is in alle situaties, ja! En nu verder, velen wensen ons nog 25 jaar toe, gezien onze menselijke leeftijd is dat wel te doen. Of het ook gebeurt??? We leggen dat maar opnieuw in Zijn hand. En met alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd en afgeleerd, zie ik de toekomst hoopvol in.

Dag met een gouden randje.

Een bijzondere dag, na een onrustige wakkere nacht. Al vroeg waren wij op stap, onderweg naar Noordhorn, daar was een rommelmarkt t.b.v. de Nederlandse Hervormde kerk. Onderweg er naar toe was ik an het whatsapp-en met een vriendin en zei 'het is een dag met een gouden randje'. Nou het was toen nog maar rond de klok van tien, dus nog een hele dag te gaan. De rommelmarkt, ja hoe kan het ook anders daar was veel rommel!! Maar ach wij kunnen ook wel wat rommel gebruiken, dus...je snapt het al, we hebben wat gekocht. Allereerst een drentse bol, geen rommel, volgens de eters was die goed van smaak en lekker vers ook zonder roomboter, trouwens dit was de eerste kraam! Op naar de volgende en wat zag ik daar staan? Een super mooie Singer naaimachine. Manlief vind het maar niets om zo iets te kopen op een rommelmarkt, ik wil hem wel gelijk geven maar dat valt me zwaar. Dat zwaar, is ook juist de reden dat ik graag een andere wil, dat terzijde. Als ik iets graag wil, dan wil manlief nog wel voor mij handelen, maar een naaimachine...je weet niet of hij het doet, je kan niet even proberen, zit alles er wel bij, allemaal zaken waar ik dan niet aan denk maar hij wel. Ik zeg alleen maar:"ziet er goed uit". Oke, gelukkig vraagt hij wat het kost. Vijf euro! Nou dat vindt manlief echt teveel. Jammer leuk geprobeerd. O wacht, hij gaat er verder op in. Kan ik het ergens proberen? Nee! Jammer, leuk geprobeerd. O, hij geeft de moed nog niet op. Hij biedt warempel twee euro vijftig, want ach als die het niet doet, dan heeft hij de kerk gesteund. En ja hoor, daarvoor mocht de naaimachine mee. Yeah, ik blij, hij ziet er goed uit.dit was bij de tweede kraam, manlief sjouwde er wel mee.(lief he). Ach en zo zijn we de markt verder overgegaan, kwamen nog van alles tegen, maar nee, bijna niets meer gekocht. Ja een mini schommelstoel om op te pimpen en twee glazen bowlschaaltjes en twee borden om een etagere te maken, gewoon grappig. De markt was een succes, manlief heeft trouwens de hele morgen gesjouwd met de naaimachine. Vanuit Noordhorn gingen we onder naar de jaarmarkt in Oude Pekela. Een markt die we bijna elk jaar bezoeken, omdat het onze geboorteplek is. We hebben moeders gehaald en we zijn de markt rond geweest, leuk, mooi weer, vele bekenden en natuurlijk een lekker visje gegeten. Thuis bij moeder, hebben we rommelmarkt spullen bij elkaar gezocht voor de burendag in Groningen en we hebben oude foto's bekeken. Ach, sommigen waarvan ik dacht:' wie zou dit zijn en foto' waren herinneringen aan goede oude tijden, gewoon leuk en ontroerend. Ik heb zelfs nog wat foto's meegekregen, waar ik blij mee ben. Het was een gezellige middag. Thuis gekomen zijn we gaan eten, ja doet moet ook doorgaan en manlief sjouwde de Singer naaimachine naar binnen en zette hem op tafel. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik wil zo iets nog wel eens uit stellen voordat ik er bij ga, zo ook nu. Oke, nadat ik de keuken had opgeruimd, de was had gevouwen, heb ik de vieze vuile Singer naaimachine schoongemaakt, je weet dus waarom manlief twijfelde en ja nu...geen ontkomen aan om het te proberen. Ik hield me zelf voor ach als die het niet doet hebben we de kerk gesteund. ' k Heb hem ingespannen ( noem je dat zo?) en een stofje gepakt, en kun je het raden? Hij loopt als een tierelier, hij ziet als nieuw nu die schoon is, hij is geweldig als een trein, nou ja overdrijven is ook een vak...:) maar we hebben de kerk gesteund maar ook mijzelf. Mijn dag heeft zeker een gouden randje. Weet je wat leuk is, manlief komt binnen en zegt:' en...hoe is de naaimachine? Hij begrijpt dat ik zulke dingen graag uitprobeer als hij er niet is. Zoveel spanning en hilariteit om twee euro vijftig.

Vandaag

Het is al weer vrijdag en ik ben wat aan het ruimen, je weet wel een boekje, een schriftje, althans bij ons zijn dat zaken die door de week worden gebruikt en die terug op hun plaats moeten. We hebben tussen door even wat boodschapjes gedaan. Mijn man verbaasde zich erover dat er al zoveel bladeren vallen, het is nog maar september...zei hij. Dat bracht me bij een stukje wat ik in het voorjaar van 2011 heb geschreven over de winter. Ik schrijf het over om het met jullie te delen en stel mezelf daarna opnieuw dezelfde vraag als toen: " wat ga ik doen ?" Ik zie het als een reflectiemoment over de seizoenen, daarbij een deel van mijn leven, het is wel een jaargetijde die achter mij ligt en die er weer aan komt. Wat ga ik doen? 04 juni 2011 De winter is voorbij, de zomer is al vroeg in aantocht, alles bloeit en groeit. Het is weer eens tijd om balans te maken. Wat doe ik met de dingen vanuit de winter? Hoe pak ik straks de zomer aan? De levenszaken vanuit de winter lagen bedolven onder een pak sneeuw of het was zelfs bevroren. Door de opkomende zon gaat het weg en komt het bloot te liggen. Wil ik dat? Ach, er is geen ontkomen aan, het is er en ik kijk ernaar. Het is geweest, het is gegaan, zoals het is gegaan, lelijke onbegrijpe en moeilijke dingen. Bijzondere, waardevolle dingen waren er ook. Ik bekijk alles stuk voor stuk en leg het terug, dat hoort daar bij de winter en zo sluit ik het seizoen af. Het volgende dient zich aan: hoe ga ik de zomer tegemoet, met haar zon, die dingen in het volle licht zet, zelfs zo erg dat het pijn kan doen aan de ogen. Het geven van glinsteringen zodat je je hoofd wilt afwenden. Wil ik daaraan denken? Ik wil vandaag genieten, leven, liefhebben, geloven met alles wat er in mij iss, vandaag! De winter achter mij laten, de zomer nog in volle verwachting. Het is vandaag een dag om te leven! Wat ga ik, wat ga jij doen met de winter die voor ons ligt? Ik wil de winterzon volop kans geven te schijnen en jij?

Woensdag

Vandaag de week al weer door de helft en de tijd vliegt voorbij. Een leuke aankoop gedaan in de bieb, namelijk een afgeschreven boek voor €1,00. Het is een boek over de Gemeenschap van Eenvoud. Een Amish gemeenschap in Pennsylvania. De titel is Het kruispunt en de schrijfster is Beverly Lewis. De afgelopen periode heb ik vaker wat van haar gelezen en elke keer weer vind ik het boeiend hoe ze schrijft. Ze weet je mee te slepen in het verhaal.Ik maak me dan een voorstelling van de omgeving, situatie, hoe het zal zijn, wat ze doen... Volgens mij zal dit altijd een eigen gemaakte voorstelling blijven, een bezoek(je) brengen zal lastig gaan. Het is ver weg en het is een gesloten gemeenschap.Maar wie je weet, die geen dromen heeft... Bij het eerste hoofdstuk wordt een Shaker Hymn geschreven uit 1848 en dat neem ik over omdat ik het waard vind om het te delen. 't Is de gave van eenvoud, 't Is de gave van vrij te zijn, 't Is de gave daar te komen Waar we moeten zijn. Als daar onszelf bevingen Op de juiste plaats van 't lot Dan moet dat in het dal zijn Van liefde en genot. Als echte eenvoud wordt verkregen Om te buigen en te bukken Dan zullen wij niet beschaamd staan, Omkeren, omkeren zal ons verrukken Tot we door omkering recht uitkomen. Verder vandaag de dagelijkse dingen gedaan en ervaren dat de herfst toch echt doorzet, nou ja, ik had het koud vandaag, kousen en een vest waren daarom geen overbodige luxe voor mij. 'k Heb ook ondervonden wat het betekent dat er geen gloeilampen meer zijn, er waren twee lampjes in de kamer stuk, dus even nieuwe halen. Deze lampen zijn twee, bijna drie keer zo duur als de gewone gloeilamp. Oeps, gewone gloeilamp is niet meer gewoon, het is uniek, ik zal ze maar bewaren, misschien leveren ze later nog wel geld op :) Nu ga ik een heerlijk pot thee zetten en dan op de bank zitten,brilletje op een boekje lezen.

Eenvoudig leven

Hoe gaat het met het eenvoudig leven? De waspoeder is nog niet gemaakt, want er is nog voldoende voorraad, wel gaat er bij de witte was een schepje soda en of het helpt? Jazeker, de witte overhemden zijn echt mooi wit.de vaatwasser draait pas als die echt vol is. De wasmachine hetzelfde, dus ach...aardig op weg. Er wordt ook iets minder gekookt zodat er minder overblijft, het liefst niets. We lopen hier en daar op de koopjes van alleen de zaken die we echt gebruiken. Bijv. De afgelopen week bij Appi de deodorant voor 0,62 eurocent per bus, waar anders €2,30 voor wordt betaald. Vandaag was er ook weer een koopje, jawel kattegrit. Die soort die maar 1 keer per maand ververst hoeft te worden,wel dagelijks even scheppen en roeren, ideaal. Alleen, ja t is pijnlijk om te vertellen, de actie gaat morgen pas in. Ik had al betaald, stond de korting niet op de kassabon. Ja, dan vraag je er even naar en echt heel vriendelijk zegt de mevr. " ik zal het geld even retour doen, dan komt u het morgen maar halen." Twijfel komt boven, schaamte dat ik verkeerd heb gekeken en toch accepteer ik het geld en bedenk dat ik morgen opnieuw ga, het scheelt wel €5,00 en die geef je maar niet zo uit. Een andere korting was ik ook op bedacht, we hbben de komende week een meidendag. Leuk, ontspannend en plezierig, we gaan een bezoek brengen aan het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Nou, dan kan ik het niet laten om even te googlen of er korting wordt gegeven en ja hoor...bij de ANWB. Nou die korting daar maak ik dan nog maar mooi gebruik van 20% op een kaartje, dat is teveel om te laten lopen of niet soms. Verder vandaag mijn dingen gedaan, werken werken en werken thuis, ja wat is het verschil? Werken werken, is werken voor het werk. Werken thuis is werken voor het gezin. Dit werken en het werken werken loopt nogal eens door elkaar heen en dat brengt met zich mee dat je soms alleen (vooral de gedachte) dat je alleen maar werkt. En dat is niet zo hoor. Al was het werken werken wel intensief over beleid en werkplannen met bijlages, begrotingen ach en nog zoveel meer. Dat werken thuis ging tussendoor wasmachine aan, was aan de lijn, vaatwasser uitruimen, eten klaarzetten, boodschappen doen, voorjaarsbolletjes gepoot, stofzuigen ach en nog andere dingen, ja het draait wel door hier. Vanavond nog even brood halen voor het werk werk, koffie drinken bij een vergadering en nog even een kort blogje schrijven. Ik wil dan nu nog even een beetje op internet struinen, wat ik zoek...? Geen idee, struinen is ook leuk.