Onderweg

Niet te geloven...we zijn onderweg van de ene plaats naar een andere plaats en hoeveel obstakels we al niet zijn tegen gekomen onvoorstelbaar!! Het varieert van extra verkeerslichten,  verschillende snelheden, waarschuwingsborden, pionnen om de weg maar te volgen die ze aangeven. Wegen die zo bekend waren, worden onbekend door de veranderingen die worden aangebracht.

Oeps, wat lijkt daar toch op? Is dat het leven wat je leidt. De weg die je gaat naar het einddoel? Ach, ik herken er voor mijzelf wel wat in. Hoe zie jij dat voor je en hoe maak je daar gebruik van?

Kindertaal

Mijn kleinkind wordt opgevoed met het uitspreken van een gebed voor het eten en wel met het volgende: 'Here zegen dit eten,deze dag en ook ons!' 

Op een middag, mag ze even met mij mee naar een groep vrijwilligers in de kerk. Ze gingen net eten en er wordt mij gevraagd om te bidden. Dat wil ik wel en begin met 'Here zegen dit eten, deze dag en ook de mensen die hier zich inzetten als vrijwilliger en... en...Amen'

Zegt mijn kleinkind tegen mijn man'Opa, wat doet oma nou? 

Hoezo routines en vastroesten op oudere leeftijd? Kleintjes kunnen er ook wat van <3

Pop up cakes bakken

Het klinkt leuk...pop up. Je hebt cakemeel en een popup cakemaker en je gaat aan de gang.  Tuurlijk kinderlijk eenvoudig voor anderen misschien voor mij een hele toer. Kleinkind heeft goed geholpen. Alleen oma deed het niet goed:-( .  Hoe leg je een kind van 2 jaar nu uit dat je geen popup cakejes kunt maken, omdat je het recept niet goed hebt gelezen?? Ja hoor ik wel ipv 20 ml melk had ik 200 melk in het meel gedaan en nog erger ipv 10 gr boter 100 gr boter. Oma je wordt ouder!

Engelse les

I was to the English course yesterday...u begrijpt het al...mijn leven bestaat nu uit engels lezen, schrijven, spreken en denken. Als voorbereiding op mijn bezoek aan Engeland in Oktober en November a.s. Spannend en uitdagend, bijzonder en ... ik weet het niet zo goed te omschrijven. Daar laat ik het even bij. Misschien hebben jullie een idee hoe ik het kan omschrijven, ben benieuwd.

Madelief

Het is vertederend. Mijn kleindochter is aan het spelen en komt er met een madeliefje aanlopen. Ach wat lief. Ze laat het trots zien en zegt:' er zit een ei in'.

Kruispunt

Ik stond van mijn leven op een kruispunt! Zo begint een oud zondagschoolliedje, aan dit liedje moest ik denken toen ik aan het fietsen was en op een kruispunt aanreed en niet wist welke ik zou nemen.
Dat bracht me bij de gedachten dat het ook zo in het leven kan zijn. Er doen zich omstandigheden voor die je het gevoel geven dat je moet kiezen. Alleen de wijsheid kwam en liet mij zien dat de omstandigheden mij niet laten kiezen, maar dat ik zelf de keuzes maak hoe mijn weg/leven er uit zal zien. En dat zou misschien wel heel verrassend en nieuw kunnen zijn. Laat mij mijn weg kiezen dan kun jij ook je eigen weg kiezen.

Ik wil de steen weleens verleggen in een rivier vol met water en het water zal nooit meer stromen zoals voorheen.

Welke steen verleg jij en wanneer?

Nachtelijke mijmeringen

Het is donker.stil en lig te denken, daar heb ik tijd voor, ik geniet van mijn vakantie. Te denken aan het feit dat ik hou van spelletjes doen, waarin wat uitdaging zit, waarin spel nog spel is met regels, keuzes maken, nadenken, afvragen of dit de goede zet is en wat voor gevolgen het dan heeft...
U begrijpt het misschien al...dit zijn ook de vragen, de overpeinzingen die bij het leven horen. Althans ik zie dat terug komen in mijn leven.
Natuurlijk wordt dit beinvloed door je medespelers en die...zijn heel belangrijk. De zet die zij doen zijn bepalend voor mijn volgende stap, om te voorkomen dat ik verlies moet ik iets slimmer zijn dan de tegenstander..maar kan en wil ik dat. Wil ik zo mijn leven leven? Of als ik het niet doe bijvoorbaat een verliezer ben?
Gelukkig niet! Ik zet de stap ook al weet ik niet wat het zal brengen, wat ik wel weet ik kan met een spel verliezen in het leven niet. Ook al voelt dat soms zo. Het leven geeft nieuwe kansen,  mogelijkheden en nieuwe wegen. Al spelenderwijs zal ik dat pad gaan, ga je met me mee, zover het kan.
Ik mijmer nu nog ff verder...

Leuke verhalen. ..

Het is geweldig om tussen alle spanning en verdriet momenten kunt beleven waarbij je lacht. Een aantal kleine voorbeeldjes.
Het is nacht en hoor het hondje piepen, ik kijk en denk, het beestje ligt dood te gaan, het reageert niet. Ik zorgvuldig mijn man wakker maken en schrikt. Hij gaat uiteindelijk kijken roept het hondje en...het staartje kwispelt.  k Heb gedroomd.

Mijn man wil even met voeten in een voetenbadje. Komt hij met wasmiddel voor zwarte kleding aanzetten. Weet je waarom? Hij heeft zwarte voeten :-)

Leuk om te delen

Ik ben wakker....

Kleinkind, is ook net wakker en riep mij. Ik ging naar haar toe en ze zegt:ik kan niet slapen...

Haar mama, had me hier over ingelicht wat de aanpak moest zijn. Nou ik doe dat en zeg tegen haar o ja, oma is vergeten liedje te zingen en zing het lied, geef kus en doe de deur achter mij dicht. Hoor ik haar zeggen:'dat is jammerrrr'.

Nu lig ik wakker en vraag mij af...wat is nou jammer......

Het werkt wel, zij is stil en ik denk dat ze slaapt en ik...lig wakker en glimlach.

Vragen

Nu bijna drie week verder. De wereld draait door, het werk gaat door, mensen gaan op vakantie en echt alles gaat door en dan ineens de vraag:" denk je nog vaak aan oma?"
Elke dag! Anders dan drie week geleden. Ik doe alles voor het eerst zonder haar, niet dat ik haar elke dag zag, elke dag sprak...maar nu is de gelegenheid er niet meer. Het leven, de dagelijkse dingen doe ik opnieuw en bewust.

En nu...

Het is een besef dat af en toe er is. Het weten dat ik nu de generatie voortzet. Een dochter die op je steunt ( niets mis mee) alleen zelf als dochter kun je niet meer naar je moeder.
Het is een besef, die mij verrast. Nooit aan gedacht... nu hoef ik daarover niet na te denken het is waarheid. Als ik het had geweten...had ik dan...meer vragen gesteld, beter opgelet? Nee het is iets dat komt. Je kunt je daarop niet voorbereiden, ik in ieder geval niet. Hoe doe jij dat?

Eén van de reacties was het volgende: zo waar!
http://youtu.be/9abd7plBpMg

Wisselend

Mijn hoofd is wisselend van hier naar daar. Mijn stemming is wisselend van berustend naar verdrietig.

Hoe krijg ik dit in balans? Nog niet nodig, mijn wisselingen mogen er zijn. Het is nog geen week geleden dat ze er nog was en nu...

Haar kracht en troost dat putte ze uit haar geloof en liet een tekst achter voor in haar boekje.

Wat hier op aarde je wordt ontnomen.
Bewaart de Heer voor je thuis.

Eens kom ik ook thuis, tot die tijd zal fier en ferm mijn taak volbrengen.

Vergeven

Hoe en waarom zou ik een ander moeten vergeven? Een vraag die mij bezig houdt.
Allereerst denk ik dat het moeten niet moet, eerst moet ik ophouden met van alles moeten. Het moeten laten veranderen in willen. Wil ik de ander vergeven? Dus ik wil de ander vergeven voor wat mij is aangedaan?
Waarom wil ik de ander vergeven? Ik wil verder in mijn leven. Boos zijn, , teleurgesteld zijn of misschien nog wel erger, of een intenser gevoel van boosheid beheerst je leven en het vergeven is een moment. Een moment dat moeite kost  om te kijken wat je is aangedaan en daarvan te zeggen: het is vergeven.
Hoe pak je dat aan? Het is belangrijk dat het wordt gezegd tegen de ander, misschien ervaart de ander wel helemaal niet zo dat hij/zij je iets heeft aangedaan, alleen het gaat om jou gevoel, jou gedachten en jou relaties.  Is het dan over? Ja voor een deel, je gevoel komt er namelijk nog achteraan en voor mij is geloof dan belangrijk. Enerzijds omdat ik weet dat Hij mij daarin helpt om verstand en gevoel samen te krijgen en ook de zekerheid dat Hij mijn fouten wil vergeven. Daardoor kan ik Hem open en vrij benaderen en ook de ander kan ik met vrijheid tegemoet te treden en er is vrijheid omdat boosheid o.i.d mij niet beheerst. O wat een heerlijk gedachte en gevoel.
Dit maakt voor mij dat ik vergevingsgezind door het leven wil gaan, zal het lukken? En jij?

2013

Het jaar is al weer 1/4 voorbij een nog niet één keer geschreven. Niets beleefd???? ik denk teveel en daardoor geen ruimte om te schrijven.
Kan een mens te veel meemaken?
Nee, het is niet mogelijk dat je teveel meemaakt.  Je krijgt te dragen wat er te dragen valt. Zwaar, lastig, verdrietig, teleurgesteld ja en nog eens ja!
En toch...het is te dragen, het is te handelen, het is ook dat ik het niet alleen draag...ik geloof! Begrijpen doe ik het niet. Geldt dat niet voor velen, dat we het leed dat we dragen soms te zwaar dreigt worden en ons vragen gaan stellen waarom dit en dat?
Ik geloof! De reden wordt. niet duidelijker, wel dat ik het niet alleen hoef te dragen, omdat het voor mij gedragen wordt.
Ik leef in het geloof...en ik leef bij de dag. Ik word gedragen en iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen  zorgen. Dat brengt me bij de gedachte:een mens lijdt dikwijls het meest door het leed dat hij vreest en .... vult u het verder is. Vandaag een nieuwe dag en nieuwe kansen. Wat betreft schrijfels. Ik borrel van verhalen als ik de tijd neem zal ik ze u vertellen. Een lieve fijne dag. Cat