Er is een stem die spreekt.

Er is een lied dat zegt:' er fluisteren vele stemmen doorheen'. Nou en dat is waar. Ik spreek niet in raadsels alleen ik word geplaagd door ...innerlijke stemmetjes. Je moet dit nog, je moet dat nog, ik wil dit nog, ik wil dat nog, ondertussen laat ik maar even weten dat het druk is en dat het hier door komt. Voor kerst zijn er altijd zoveel zaken die geregeld moeten worden, gelukkig niet alleen door mij! Maar toch... Ik hou het in de gaten. Weet je ik geef die innerlijke stemmetjes maar de kans om eruit te komen, ik zet ze op papier in een van mijn lijstjes en dan...houden ze hun mond. Ze moeten op hun beurt wachten, maar ze komen aan de beurt. U ook lezer, want veel van mijn lezers wil ik bezoeken even een bakje doen, alleen er is altijd weer wat weet je staat op mijn lijstje, ik denk aan je en je komt aan de beurt.

Ongeduldig

Ongeduld, ik sta er voor dat ik altijd heel veel geduld heb! Als het niet zo is mag je het mij vertellen, alleen nu ben ik ongeduldig! Mijn verjaardag, een halve eeuw, komt eraan. Er is van alles geregeld en ik weet niet wat...grrrr. Er komen kerstfeesten aan en ik heb nog niet alles geregeld...ik raak mijn geduld kwijt. Ik heb mensen gevraagd om medewerking, alleen ze reageren niet....ggrrrr. Ik raak mijn geduld kwijt, ik hou het heel erg vast daardoor dreig ik het nog meer te verliezen. Geduld, is een schone zaak! Geduld siert de mens! Ach wat wil ik toch, vandaag een nieuwe dag met nieuwe kansen...vanmorgen las ik, het is goed om het verleden met het heden te verbinden, maar je moet er vandaag iets mee doen en daar gaan we voor. Jullie ook?

Het gaat nog sneller

Oké op de rem was mijn reactie de afgelopen week, alleen het was moeilijk te vinden. Er kwamen zoveel verschillende vragen binnen, dat het wel leek of dat iedereen mij nodig had, iets van mij wou. Gelukkig zijn daarin ook hele leuke dingen, met iemand een trouwjurk passen, lekker ergens een hapje eten, gezellig een bakje doen, gezellig samen iets bakken, visite ontvangen voor een verjaardag, genieten van mooie berichten ... Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik mij dat dit al momenten waren van op de rem staan en even tijd en aandacht voor de ander en mijzelf. Gelukkig dat ik het herken, kan ik dit vasthouden in alle hectiek van de dag, een week, een maand een seizoen. Niet dat ik klaag hoor, maar soms is het veel. Lieve mensen om mij heen die mij helpen, daar tegenover mensen die totaal geen rekening houden met...zo hoort het te gaan! Dat houdt de boel in evenwicht, of zie ik dat verkeerd? Binnen al die hectiek en de snelheid van het leven is daar één moment geweest dat het niet vlug genoeg kon gaan. Er kwam een telefoontje van onze dochter ze had samen met haar dochter (20maanden) een aanrijding gehad. Nou je wilt het niet geloven wat gaat de tijd traag en wat duurt de weg erheen laaaaannnnnnggggg. Wees gerust met hen is alles goed, oke de auto total-loss maar daar heb ik geen spijt van. Zij zijn goed uitgestapt!! Even terug naar die rem, ik heb het wel gevonden, ik hoef niet op alles 'ja' te zeggen...en dat scheelt al een hele hoop, daarnaast hoef ik niet alles te doen, een ander kan het ook doen en laat ik die tijd dan besteden aan zaken die helpen om andere zaken weer aan te kunnen. Heb jij dat voor jezelf duidelijk wat dat is, ik moet nog wel even zoeken. Zoek, zoek, zoek, zoek, zoek, zoek,......

Heerlijk...

Nou, nou, het is niet te geloven, de dagen gaan met een razende tempo voorbij en je zou haast denken dat ik vergeet te schrijven om je mee te nemen op mijn reis. Vergeten ben ik je niet, natuurlijk niet, alleen het kwam er niet van om te schrijven. Ik wil me daarover ook wel verantwoorden, want het is voor mijzelf ook ingewikkeld. Er gebeurden zoveel dingen, als ik er over zou schrijven werd het gekleurd door het moment. Volg je me nog? Want nu na een aantal dagen ziet alles er weer anders uit, sommige zaken zijn van hoofd naar hart gezakt en andere dingen zijn van hart naar hoofd gestegen. Verstand en gevoel dus, wat kan dat verwarrend zijn. Manlief ziek, zoonlief last van hormonen, vriendin ernstig ziek, vrienden die in een levensstorm zitten, onverwachts overlijden van zeer gewaardeerde persoon, echt hoeveel kunnen mensen aan heb ik de afgelopen week vaak gedacht. Niet voor mijzelf, wel voor het leed wat anderen ondergaan. Dan is het goed, om even stil te staan, te weten waar je kracht vandaan haalt, waar je de energie vandaan haalt, eigenlijk wat is je drive. En dat zijn de dingen waartegen je zegt:"dat is heerlijk". Het ene moment was dat even gewoon zitten, het andere moment een lekker douche nemen, een extra lekkere kop koffie zetten, even drijven in zoutwaterbad, even de wenkbrauwen laten verzorgen, even whatsappen allemaal even...en als klap op de vuurpijl. Vanmiddag even toeren met het mooie herfstweer en dan even wegdoezelen...heerlijk. Wat zijn voor jou de momenten van het heerlijk gevoel, ik wens je er vele toe.

Het weer

Het weer, is een geliefd onderwerp om over te spreken in het hier en nu, om over te mopperen en om er over te speculeren. Het weer is volgens mij het meest besproken onderwerp. Vanmorgen kreeg ik opnieuw een foto toegestuurd met een prachtige zonopkomst, dat is genieten. Daarna een foto van iemand die het enorm koud had, die zijn ramen moest krabben, nog even later een berichtje waarom werd gesproken over prachtige lucht. Herfst, een jaargetijde waarin zoveel gebeurt...het doet ook veel met de mensen. Laatst sprak ik iemand die zei: het is buiten herfst, op dat moment stormde het, alleen ik heb ook herfst in mijn hoofd. Afgelopen week keek iemand bij mij uit het raam en zei:het regent hier bladeren, laat het maarbuiten gebeuren en niet bij mij. Herfst, zelf vind ik het een van de mooiste jaargetijden. De kleuren, de kleurencombinaties, het oude wat weg gaat waar je al vrij snel ziet dat er nieuwe voor weer komt, de zon die overdag verwamt als het 's nachts heeft gevroren. Ook van het onbestendige van het weer kan ik genieten, het niet weten wat er gaat komen, alleen dat houd ik graag alleen voor het jaargetijde en niet in mijn leven, daarin mag ik graag wat zekerheid. En dat is iets wat het leven niet altijd geeft, daarom richt ik mijn blik iedere dag opnieuw op hetgeen waar ik op vertrouw en wil genieten wat vandaag mij brengt. Natuurlijk er gebeuren dingen genoeg en dat zal zo blijven,alleen...ik kan niet alles veranderen en het zetten naar mijn hand. Genieten, gelukkig zijn, open en onbevangen de ander tegemoet treden, zou het mij vandaag lukken...en hoe lukt dat u / jou?

Iets recht zetten...

Iets recht zetten...of toegeven dat ik het verkeerd heb geschreven? In mijn vorige schrijfsel had ik het over kwiebelfinten. Natuurlijk wisten een aantal mensen niet wat het betekende, dan ga je zoeken in het Gronings woordenboek en het is niet te vinden. Ik ben er toch sterk van overtuigd dat het bestaat en gelukkig met mij zijn er meer nieuwsgierig naar een uitleg. Mensen het is moeilijk uit te leggen, want het woord is gewoon verkeerd geschreven het zijn géén kwiebelfinten maar fiebelekwinten. Ja en gelukkig was dat te vinden in het Gronings woordenboek, het betekent ( van toepassing op de vorige schrijfsel)drukte om niks! Ja en een stofzuigerzakken uitpluizen is echt, drukte om niks. Nog even iets...een andere tik, ik ben niet ziek of iets anders maar voordat jullie het horen van iemand anders, ik heb de afgelopen week oliebollen gebakken, gewoon omdat ik zin in had (ik kan er maar één op) en om te kopen mij te duur is, want ik heb wel even €25 euro uitgespaard!!! Veel lol en mijn mannetje zien genieten.

Een tik!

Huishoudelijke 'kwiebelefinten', tuurlijk ik maak jullie er ook maar meteen onderdeel van, jullie hebben ook vast je eigenaardigheden in het huishoudelijke werk. Nou ik ook, niet dat ik bijzonder huishoudelijk ben aangelegd, maar op zijn tijd stofzuigen daar ben ik wel voor te vinden en ja..die stofzuigerzak moet ook weleens worden vervangen. Niets mis mee een nieuwe zak en dan een staafje erin om een fris geurtje te verspreiden, heerlijk. Maar nu komt het, mijn tik... de oude stofzuigerzak moet worden uitgeplozen, het liefst zo, dat ie heel blijft en dat ik het dan een keer kan gebruiken! Hoezo zuinig? Vanmorgen was daar dus weer eens de tijd voor en ja hoor, wat kwam ik allemaal tegen... haren, stokjes, lucifer, paperclip, bladeren, een pen, een usb-stick, geld, punaise, draadjes, dopje, een broodzaksluiter, verbeten stukje plastic, vulling van een kussen,peuken en ...onvoorstelbaar een hele pakje papierenzakdoeken. Nou vraag ik je, waar komt dat vandaan.Waarschijnlijk op dezelfde manier waarop ook al die andere zaken er in zijn gekomen, gewoon opgezogen.Ach, ik moet niet zeuren, ik heb mijn usb-stick, punaise,geld,paperclip en al die andere zaken terug maar ook een afvalbak vol rommel, een neus vol stof en een kapotte stofzuigerzak, hij was niet meer te redden. Gelukkig, er waren nog zakken voldoende en staafjes, dus mijn stofzuiger kan mijn grillen weer aan, alleen hij moet nu even weer wachten totdat ie weer dienst mag doen en alles wat hij tegenkomt kan hij voor een tijdje weer meenemen en hij kan dan weer optimaal een fris lavendel geurtje verspreiden. Zoals mijn stofzuiger, alles in zich opneemt, zo probeer ik het zelf maar wat selectiever te doen, anders wordt het voor mij teveel. Wat neem jij allemaal in je op? P.S. Weet je wat ik mij op wil nemen? De dingen waar ik van geniet die mij verrassen die mij doen fleuren en stralen, dat wens ik jou ook toe.

Sneu

Het is sneu en het is het beste! Afscheid nemen is pijn lijden en he...niet een van mijn sterkste kanten. Waar ik het over heb? Ik heb gistermiddag de kat laten inslapen bij de dierenarts. Ik was er sneu van. De kat die we als kitten hebben gekregen, die het hele land heeft meegereisd en die alle andere katten heeft overleefd, ze is niet meer bij ons. Terwijl ik dit schrijf, weet ik dat lezers denken maar afscheid nemen van...doet nog meer verdriet. Ja, dat weet ik en dat is ook een andere pijn (?) er komen nu verschillende gedachten op die ik op zou willen schrijven. Alleen elke gedachte hierover heeft ook weer een andere kant, namelijk verdriet wordt door iedereen anders beleefd, wordt verschillend bekeken en dat maakt het weleens lastig om daarover te spreken. Weet je het ligt dan niet aan de spreker, maar aan de luisteraar wat ze er mee doen. Leuk he, eens een keer gelezen en het heeft mij aan het denken gezet. Het kan dan wel mooi aan de luisteraar liggen, je zit er maar mooi moei mee. Ach, dit wordt te ingewikkeld voor de vroege morgen. Ik was gisteren gewoon sneu, ondanks dat ik weet ... Vandaag, een dagje Utrecht.

Onzeker..

Het is een aantal dagen dat me het gevoel van onzeker zijn plaagt. Onzeker over de meest uiteenlopende dingen die ik wil, die ik doe. Het kabbelt zo ergens op de bodem van mijn maag. Bijv. voor vanavond, we hebben leeskring en we hebben een boek gelezen, waar enige hilariteit over ontstond want de titel 'witter dan sneeuw'lezen in de zomervakantie was wel een beetje vreemd. Met het boek is niets mis, alleen over mijn voorbereidingen voel ik me onzeker. Ik heb het boek gelezen, ik heb ideeën bedacht om met elkaar in gesprek te komen en toch...hoe wordt het ontvangen door de anderen? O ja, zelfs nog een You-tube filmpje erbij gevonden en toch... Ik zeg nu, op dit moment, tegen mezelf 'stel je niet aan, want wat kan er mis gaan?' en dat is met alle zaken zo waarbij onzekerheid mij plaagt. Ik denk dan vaak aan een uitspraak van mijn nicht: 'schouders naar achteren, borsten vooruit en de lipjes getuit". Hoevaak gebruik ik dit voor mezelf of voor een ander en ja het is waar mijn houding kan invloed uitoefenen op hoe ik mij voel en hoe een ander mij ziet. Dus...ik blijf oefenen in mijn houding, daarnaast weet ik dat ik me goed heb voorbereid was dat niet het geval was het een ander verhaal geweest. Ook nog iets leuks, ja ik weet het is nog vroeg in het jaar, maar de eerste uitnodigingen voor kerst zijn de deur al uit.

Ik organiseer, een High Tea voor alleenstaanden op eerste kerstdag 2012. De voorbereidingen zijn in volle gang d.w.z ik google nogal. Op zoek naar leuke bruikbare aankleding van de tafels, voor lekkere hapjes (niet al te moeilijk) dus als je ideeën hebt zowel voor de tafel als voor een hapje, laat het mij dan even weten... want twee (drie,vier) weten er meer dan één. Waar ik over twijfel is of ik het mij het eenvoudiger maak door een thema te kiezen? Ja het is natuurlijk: kerst, maar wit of rood of zilver of... of zal ik mij dan te veel beperken, nou ja ik heb nog even de tijd, alhoewel de tijd gaat wel snel.

Stroomstoring

Het is toch wel heel bijzonder, dat er een langdurige stroomstoring is...ik ben er niet op ingesteld! Dat is een ding wat zeker is. Mijn dag begon leuk, ik had er zin in en het vlotte al mooi met de dagelijkse zaken die ik me had voorgenomen, wasmachine, droger, vaatwasser en oven aan. Lekker bakje koffie erbij, mens wie doet je wat? Ja dus, kwart over tien, bam alles viel letterlijk stil. Oke, vast een stop geknapt, dat gebeurt niet vaak af en toe is een stop aan het eind van zijn latijn. Nee, er was niets uitgesprongen, nou toch maar alles proberen, maar nee geen verandering. Dan maar even bij de buren vragen, bedacht ik me, terwijl ik naar buiten ging, kwam de buurvrouw ook. Oke, lag het gelukkig niet aan mijn overdreven electraverbruik. En nu...ja een lekker bakje koffie nemen zat er niet in. O ja, ik had nog koffiezakjes, dus water gekookt in een pannetje en zo maar koffie gemaakt. Ja de rest draaide niet meer, nou wat is dat raar en ik moest echt even bedenken hoe mijn volgorde nu zou zijn. Uitlopen doet mijn dag nu toch al wel. Uien gesneden, aardappelen geschild, rode kool gesneden en opgezet (mooi op tijd) pleintje aangeveegd, planten vanuit de bakken weggegooid, gestofd, ach wat kun je nog meer doen zonder stroom. Nou heel veel, alleen ik moet er dan even bij nadenken. Gelukkig om kwart over twaalf was de stroom terug en toen...de apparaten opnieuw instellen, want overal waren de tijdsinstellingen af, trouwens hier moet ik de volgende keer omdenken als ik een nieuwe apparaat komen niet meer met een klokje...en doordat het ruim twee uur van het stroom af is geweest moet de programma's opnieuwe weer draaien, dus ik loop achter. Het is niet anders, gelukkig waren het maar twee uur, maar he...mij twee uur te lang. Of als ze mij misschien van te voren even informeren kan ik mij er op instellen.

Bijzonder

Vanavond was ik uitgenodigd. Een hele bijzondere uitnodiging voor een diner, met een collega ( zo noem ik hem maar even) om aanwezig te zijn bij de Marrige Course waar hij leiding aan geeft. Dat maakt het bijzonder, Marrige Course is een cursus voor getrouwde stellen om tijd en energie te steken in hun huwelijk. Ze worden door ons zeven avonden uitgenodigd om samen tijd door te brengen. Met een heerlijke diner, een fijne sfeer, een DVD en een aantal vragen, waar ze samen over praten. Niets is groepsgewijs. Ja, u las het goed met mijn collega deelnemen aan een Marriage Course, hij is getrouwd, ik ben getrouwd en wij samen daar zitten. Nou lekker gegeten hebben we zeker, maar waar spraken wij nu over...niet over het onderwerp 'communiceren in het huwelijk' maar wel over hoe wij communiceren in het gebed, dezelfde filters die in je relatie met mensen kunnen voorkomen, kunnen ook in je gebed voorkomen. Dat was verhelderend want...dat betekent dat dat ook een 'gewone'relatie is, waarin je wordt afgeleid door de dagelijkse zaken. We hebben het over andere zaken gehad en de voorbereidingen voor de volgende keer, want weet u, daarom was ik er nu, hij is de volgende keer nietaanwezig. Laat ik het dan ook wel treffen voor de volgende keer. Het thema is...nou als er lekker eten tegenover staat, conflicten in het huwelijk. Nou ik moet het nog voorbereiden en ben heel benieuwd wat daar uit voortkomt... In ieder geval de aankleding van de ruimte mag niet in rood, van mij. Daarom wordt het groen. Gelukkig ben ik geen onderdeel van de gesprekken en ben ik veilig :)

Heb je dat nou ook wel eens ?

Het was vroeg vanmorgen! Mijn lief liet de wekker vroeg aflopen, hij moest naar Utrecht. Ach, ik was wakker dus...kop koffie gezet, plakje drentse bol gesmeerd en gezellig een babbeltje gemaakt. Hij de deur uit, ik wat aanrommelen, ach kreeg het koud. O ja ik kan me we gaan wassen en aankleden, een goed idee vond ikzelf. Bovengekomen, zie ik een tijdschrift liggen die ik nog even wil doorkijken, even op het randje van het bed, voordat...ja het randje, werd in bed, de dekens kwamen over en ja je weet het al, ik viel in slaap. Niet erg, nee is het ook niet, maar ik ben toch een potje duf, ik had het niet moeten doen, hoe fijn dat slaapje ook was, de energie is er mee weggegaan. Haha, ik weet het al, ik ga vanmiddag een middagdutje doen, misschien komt het dan wel terug.

Al weer een week...

Waar blijft de tijd? Het valt als dunne zand door mijn vingers en er gebeurt zoveel dat ik moet nadenken, wanneer iets waar en hoe was daarom de hoofdlijnen maar. Een leuke Burendag bezocht in de stad en verderop in een dorp. Twee buurten waar aandacht werd gegeven, activiteit werd aangeboden waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Jammer dat dit maar één keer per jaar is...het was een dag waarin mijn moeder, mijn kleinkind en ik samen op stap zijn geweest, het was een fijne dag. aan beide zijden mensen waar ik van hou. En toen, ach ik liet mij pakken, gebeurt niet vaak maar 'meneer griep' sloeg toe. Werkelijk knock out, spugen en alles wat d'r bij hoort, pijn in mijn benen en twee dagen slapen. Liever niet, maar daar kan 'meneer griep' nog eens voor langs komen. Het spijtige was, kon een zieke vriendin niet bezoeken, ons kleinkind moest eerder naar huis, een opdrachtdienst niet kunnen meebeleven, een dienst niet begeleiden die ik had voorbereid, oke ik was ziek. Afgelopen dinsdag na een flinke douchebeurt was ik er weer, gelukkig! Alleen last van 'navvelsoez'n' wat dat is? Een zeurderige gevoel rondom mijn navel, niet pijnlijk maar ach het zou fijn als het er niet zou zijn. Geen nood het leven draait door! Waarin de dingen des levens ( klinkt dat niet liefelijk oubollig) gewoon doorgaan: een bakkie doen bij zus. Die aardige vragen stelt over mijn 50 ste geboortedag, hoe ik die zal vieren. Sorry schat, ik weet dat het niet zo maar voorbij zal gaan er aandacht voor is, je leidde je vraag aardig in.. Woensdag, vroeg in de ochtend cup cakes gebakken, zoonlief zorgelijk aankijken die nu 'meneer griep' is tegengekomen en toch naar zijn liefje wil gaan met de trein. Moedershart spreekt, neem de auto maar als het niet gaat even stoppen hoor en een uurtje slapen. Ja mam, goed mam, doe ik mam...zou die het hebben gedaan? Loslaten! Zelf op kantoor te werk en veel (al zeg ik het zelf) productief gewerkt. O ja energie voor tien hoor, ik kan wel doorgaan...en dat deed ik dus ook, nog even dit, nog even dat...o.a. Met de kat naar de dierenarts. 't Is of je een emmer met geld leeggooit. Tuurlijk je moet er goed voor zijn wil ik ook wel, maar dit...nu maar hopen dat het effect heeft. Ach, en dan is het nu, klaar wakker was ook wel weer nodig om de blog te kunnen schrijven :-) voor de mensen die niet kunnen slapen. Wat ik bijna vergeet te vertellen...gisteravond nog even gewhats-apped (raar computer herkent dit woord niet, haha) met iemand en daarvan had ik nog meer navvelsoezen dan dat ik al had, de reden was iets anders, we waren in het dialect aan het schrijven, nou ...de kromste woorden, zinnen soms twee uitleggen mogelijk, gewoon...gezellig, soms onzinnig en toch ontspannend, want lag soms te schudden van het lachen in bed. Daarop zou ik heerlijk kunnen slapen...helaas de schapen die we samen aan het tellen waren gingen op de loop kon het tellen niet meer bijhouden, dus ik ben wakker.

Blij

Soms door onverwachte dingen kun je je blij en dankbaar voelen. Lieve mensen om je heen die je een bemoedigend woord geven. Die het werk zien en zomaar even iets uit handen nemen. Kleine dingen die zo onbelangrijk schijnen te zijn, maar o zoveel indruk hebben op de alledaagse dingen. Wat, als dat er niet zou zijn? Het zou denk ik allemaal wel iets moeizamer gaan. Juist kijken naar menden die vooruit willen, niet negatief zijn, wel kritisch. Energie gestoken in mensen die niet willen is .... energie, jammer dat ik af en toe in de valkuil stap. Nou ja, dan heb ik er maar weer van geleerd.

Van alles en nog wat......

Ja ik weet het...al enkele dagen niets van me laten horen. Betekent dat er niets valt te vertellen? Jazeker wel, meer dan genoeg, ik moet me er even toezetten en dan is daar de nacht een heerlijk moment voor. Het feest ivm 25 jarig huwelijk, het was echt leuk, gezellig, vele mensen die je dan terug ziet en de moeite hebben genomen om je te feliciteren, bijzonder, we zijn verwend bloemen, enveloppen, cadeaus, kaarten onvoorstelbaar. Met de kinderen uit eten was lekker en gezellig. Terug kijkend zeg ik:"er is een markeerpunt gevierd en op naar de volgende." ja en die komt er ook aan, namelijk dat ik een halve eeuw leef een ander markeerpunt in mijn leven. Niet dat het bijzonder voelt maar een feestje moet je vieren! Ja de manier waarop daar kun je van gedachten over verschillen, ik hoef niet teveel poespas maar...de kids denken er anders over. We zien wel weer! Ook een bijzonder dag was de opening van het seizoen in de kerk. We hadden besloten om een gezamenlijk punt te maken, om terug- en vooruitblik te delen. Zo... wat een creativiteit bij de mensen, ik heb zin in het nieuwe kerkelijk seizoen. Een tekst uit de bijbel werd geciteerd: 'wees een geur en een levende gelezen brief' nou een mooie intensieve opdracht, we werken eraan. Op alle feestvreugde is ook wel een domper die me niet loslaat. Ja ik denk aan een zieke vriendin maar ook aan hele aardse zaken waar ik steeds aan moet denken en vooral als ik met de auto weg ben of lopend mijn boodschapjes doe. Het is namelijk onvoorstelbaar dat mensen niet af kunnen blijven van de spullen van de ander. Op een bepaald moment, afgelopen week, zijn we tot de ontdekking gekomen dat de brommer en twee fietsen zijn ontvreemd, uit de schuur en weet je 'dat is balen...'.Ik maak niet heel veel gebruik van de brommer of de fiets, ze hebben ervan af te lijven! Alle rompslomp van aangifte,verzekering en ook de onrust...ik kijk vooral of ik iemand zie voorbij komen op mijn fiets. Raar he, dat het gebeurt... Ach en zo kom je van de festvreugde met beide voeten op de grond en dan te bedenken dat het materiaal is wat je kunt vervangen, maar toch. Is dit ook weer iets om over na te denken en mij de vraag stellen of ik met minder kan. Ach echt mijn lief, heeft er vooral last van, want fietsen door de stad, dat vindt hij geweldig, we gaan meer eens kijken vandaag.

Vergaderen

Daar gaan we weer, op naar een vergadering de zoveelste... Wie wil er in mijn plaats? Vergaderen, is op zich, vind ik op zich niet erg, alleen als je geen info kunt vergaren dan kom je niet echt verder en blijf je hangen in overleg. Ja, vergadren is net als garen, je moet het uit elkaar zien tehalen, zonder knopen. Nou dat is een hele klus, niet alleen voor een voorzitter, want ze hebben allemal hun eigen bijdrage.

Kleinkind deurklinkhoogte.

Het is voortdurend met bewondering kijken hoe onze kleinkind zich ontwikkelt. Praten doet ze, op haar manier hele conversaties en af en toe...denk ik dat ik het begrijp. Nou ja een aantal duidelijke woorden zoals sjoenenzijn schoenen ja, nee, opa, oma, meid, papier, mama,papa, poes, toto is telefoon, wol, auto, bal, bumba, nijntje...misschien nog meer. Maar het beste kent ze 'nee'. Zo verbazingwekkend en is de nee niet duidelijk genoeg is, dan he...gilt mevr.even. Hoe is het mogelijk heb ik mij afgevraagd. Ik heb er geen antwoord op en hoe ze het op de goede manier moeten aanpakken? Dat is zoeken naar een methode een weg die bij hun past en waarop zij zal reageren. Want eerlijk is eerlijk het is voor ons heel aandoenlijk om haar te zien reageren, wij zien haar af en toe en dan valt het allemaal wel te doen. Maar he, als je de hele dagen er mee bezig bent, nou ik geef je te doen...onze dochter kreeg hierbij bemoedigende woorden van mijn man: "ach troost je, het wordt alleen maar erger". Nou, ik zeg dan maar gelukkig niet, er komt steeds een nieuwe fase en hoe lastig een fase ook kan zijn er komt een andere periode. Oke dat was het lastige gedeelte, maar ze heeft de deurklinkhoogte bereikt. Voor velen een bekend verschijnsel. Ze kan als ze op haar tenen staat de deurklink naar beneden doen!! Oeps, was het woensdag morgen, heel liefelijk zei ze:' daag,daag' en ze ging de tussendeur opendoen, ach zo lief!!! En toen ineens o, wacht de voordeur...is ook een klink. Als en speer de grendel erop phoe voordat ze die ook open gaat doen. Ik zie leuke dingen, herkenbaar bij kleine kinderen, in andere dingen zie ik ook mijn kind er in terug, maar ja hoe kan het ook anders, zij deed ook dingen die andere kinderen deden.

De dag!

Een mooi dag was het voor mij afgelopen dinsdag, 25 jaar getrouwd. Leuke verrassingen waren er op de dag o.a boekten bloemen, een stedentrip reisje van man, het bezoek van onze dochter met kleinkind, moeder, mijn schoonvader, mijn zus en nicht. Het waren genoeg mensen, het was voldoende voor die dag. Rustig en ontspannend de dag door. Manlief heeft heerlijk gekoot..en wel stamppot boerenkool, gehaktbal en worst. O, niet vergeten hij heeft een heerlijke appeltaart gebakken en wel met appels uit eigen tuin. Wat een goed gevoel gaf dat en lekker dat de taart was. Hij zou zeggen dat komt door de liefde die eer in mee gebakken is.

Zilver

Vandaag en dan 25 jaar geleden was het mijn huwelijksdag. Wat gaat de tijd, als je achterom kijkt toch snel. Als je er in staat gaat het soms niet snel genoeg. Vandaag denk ik en beleef ik het ook zo, ieder huis heeft zijn kruis en je moet er mee handelen/dealen. Want zeg nou zelf, iedereen maakt toch dingen mee in het leven, waar hij of zij door heen moet...of gaat? Kijk naar je eigen leven, ieder heeft zo zijn deel gekregen en zal ook zijn deel nog krijgen, want wat er in de toekomst ligt! Ik weet het niet. Dat was ook onze trouwtekst op de kaart: "wat de toekomst brenge moge...ons geleid des Heren hand". Daar ben ik van overtuigd dat het zo is, of ik altijd vanuit die zekerheid leefde, dat durf ik niet te zeggen, maar dat Hij er bij was en is in alle situaties, ja! En nu verder, velen wensen ons nog 25 jaar toe, gezien onze menselijke leeftijd is dat wel te doen. Of het ook gebeurt??? We leggen dat maar opnieuw in Zijn hand. En met alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd en afgeleerd, zie ik de toekomst hoopvol in.

Dag met een gouden randje.

Een bijzondere dag, na een onrustige wakkere nacht. Al vroeg waren wij op stap, onderweg naar Noordhorn, daar was een rommelmarkt t.b.v. de Nederlandse Hervormde kerk. Onderweg er naar toe was ik an het whatsapp-en met een vriendin en zei 'het is een dag met een gouden randje'. Nou het was toen nog maar rond de klok van tien, dus nog een hele dag te gaan. De rommelmarkt, ja hoe kan het ook anders daar was veel rommel!! Maar ach wij kunnen ook wel wat rommel gebruiken, dus...je snapt het al, we hebben wat gekocht. Allereerst een drentse bol, geen rommel, volgens de eters was die goed van smaak en lekker vers ook zonder roomboter, trouwens dit was de eerste kraam! Op naar de volgende en wat zag ik daar staan? Een super mooie Singer naaimachine. Manlief vind het maar niets om zo iets te kopen op een rommelmarkt, ik wil hem wel gelijk geven maar dat valt me zwaar. Dat zwaar, is ook juist de reden dat ik graag een andere wil, dat terzijde. Als ik iets graag wil, dan wil manlief nog wel voor mij handelen, maar een naaimachine...je weet niet of hij het doet, je kan niet even proberen, zit alles er wel bij, allemaal zaken waar ik dan niet aan denk maar hij wel. Ik zeg alleen maar:"ziet er goed uit". Oke, gelukkig vraagt hij wat het kost. Vijf euro! Nou dat vindt manlief echt teveel. Jammer leuk geprobeerd. O wacht, hij gaat er verder op in. Kan ik het ergens proberen? Nee! Jammer, leuk geprobeerd. O, hij geeft de moed nog niet op. Hij biedt warempel twee euro vijftig, want ach als die het niet doet, dan heeft hij de kerk gesteund. En ja hoor, daarvoor mocht de naaimachine mee. Yeah, ik blij, hij ziet er goed uit.dit was bij de tweede kraam, manlief sjouwde er wel mee.(lief he). Ach en zo zijn we de markt verder overgegaan, kwamen nog van alles tegen, maar nee, bijna niets meer gekocht. Ja een mini schommelstoel om op te pimpen en twee glazen bowlschaaltjes en twee borden om een etagere te maken, gewoon grappig. De markt was een succes, manlief heeft trouwens de hele morgen gesjouwd met de naaimachine. Vanuit Noordhorn gingen we onder naar de jaarmarkt in Oude Pekela. Een markt die we bijna elk jaar bezoeken, omdat het onze geboorteplek is. We hebben moeders gehaald en we zijn de markt rond geweest, leuk, mooi weer, vele bekenden en natuurlijk een lekker visje gegeten. Thuis bij moeder, hebben we rommelmarkt spullen bij elkaar gezocht voor de burendag in Groningen en we hebben oude foto's bekeken. Ach, sommigen waarvan ik dacht:' wie zou dit zijn en foto' waren herinneringen aan goede oude tijden, gewoon leuk en ontroerend. Ik heb zelfs nog wat foto's meegekregen, waar ik blij mee ben. Het was een gezellige middag. Thuis gekomen zijn we gaan eten, ja doet moet ook doorgaan en manlief sjouwde de Singer naaimachine naar binnen en zette hem op tafel. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik wil zo iets nog wel eens uit stellen voordat ik er bij ga, zo ook nu. Oke, nadat ik de keuken had opgeruimd, de was had gevouwen, heb ik de vieze vuile Singer naaimachine schoongemaakt, je weet dus waarom manlief twijfelde en ja nu...geen ontkomen aan om het te proberen. Ik hield me zelf voor ach als die het niet doet hebben we de kerk gesteund. ' k Heb hem ingespannen ( noem je dat zo?) en een stofje gepakt, en kun je het raden? Hij loopt als een tierelier, hij ziet als nieuw nu die schoon is, hij is geweldig als een trein, nou ja overdrijven is ook een vak...:) maar we hebben de kerk gesteund maar ook mijzelf. Mijn dag heeft zeker een gouden randje. Weet je wat leuk is, manlief komt binnen en zegt:' en...hoe is de naaimachine? Hij begrijpt dat ik zulke dingen graag uitprobeer als hij er niet is. Zoveel spanning en hilariteit om twee euro vijftig.

Vandaag

Het is al weer vrijdag en ik ben wat aan het ruimen, je weet wel een boekje, een schriftje, althans bij ons zijn dat zaken die door de week worden gebruikt en die terug op hun plaats moeten. We hebben tussen door even wat boodschapjes gedaan. Mijn man verbaasde zich erover dat er al zoveel bladeren vallen, het is nog maar september...zei hij. Dat bracht me bij een stukje wat ik in het voorjaar van 2011 heb geschreven over de winter. Ik schrijf het over om het met jullie te delen en stel mezelf daarna opnieuw dezelfde vraag als toen: " wat ga ik doen ?" Ik zie het als een reflectiemoment over de seizoenen, daarbij een deel van mijn leven, het is wel een jaargetijde die achter mij ligt en die er weer aan komt. Wat ga ik doen? 04 juni 2011 De winter is voorbij, de zomer is al vroeg in aantocht, alles bloeit en groeit. Het is weer eens tijd om balans te maken. Wat doe ik met de dingen vanuit de winter? Hoe pak ik straks de zomer aan? De levenszaken vanuit de winter lagen bedolven onder een pak sneeuw of het was zelfs bevroren. Door de opkomende zon gaat het weg en komt het bloot te liggen. Wil ik dat? Ach, er is geen ontkomen aan, het is er en ik kijk ernaar. Het is geweest, het is gegaan, zoals het is gegaan, lelijke onbegrijpe en moeilijke dingen. Bijzondere, waardevolle dingen waren er ook. Ik bekijk alles stuk voor stuk en leg het terug, dat hoort daar bij de winter en zo sluit ik het seizoen af. Het volgende dient zich aan: hoe ga ik de zomer tegemoet, met haar zon, die dingen in het volle licht zet, zelfs zo erg dat het pijn kan doen aan de ogen. Het geven van glinsteringen zodat je je hoofd wilt afwenden. Wil ik daaraan denken? Ik wil vandaag genieten, leven, liefhebben, geloven met alles wat er in mij iss, vandaag! De winter achter mij laten, de zomer nog in volle verwachting. Het is vandaag een dag om te leven! Wat ga ik, wat ga jij doen met de winter die voor ons ligt? Ik wil de winterzon volop kans geven te schijnen en jij?

Woensdag

Vandaag de week al weer door de helft en de tijd vliegt voorbij. Een leuke aankoop gedaan in de bieb, namelijk een afgeschreven boek voor €1,00. Het is een boek over de Gemeenschap van Eenvoud. Een Amish gemeenschap in Pennsylvania. De titel is Het kruispunt en de schrijfster is Beverly Lewis. De afgelopen periode heb ik vaker wat van haar gelezen en elke keer weer vind ik het boeiend hoe ze schrijft. Ze weet je mee te slepen in het verhaal.Ik maak me dan een voorstelling van de omgeving, situatie, hoe het zal zijn, wat ze doen... Volgens mij zal dit altijd een eigen gemaakte voorstelling blijven, een bezoek(je) brengen zal lastig gaan. Het is ver weg en het is een gesloten gemeenschap.Maar wie je weet, die geen dromen heeft... Bij het eerste hoofdstuk wordt een Shaker Hymn geschreven uit 1848 en dat neem ik over omdat ik het waard vind om het te delen. 't Is de gave van eenvoud, 't Is de gave van vrij te zijn, 't Is de gave daar te komen Waar we moeten zijn. Als daar onszelf bevingen Op de juiste plaats van 't lot Dan moet dat in het dal zijn Van liefde en genot. Als echte eenvoud wordt verkregen Om te buigen en te bukken Dan zullen wij niet beschaamd staan, Omkeren, omkeren zal ons verrukken Tot we door omkering recht uitkomen. Verder vandaag de dagelijkse dingen gedaan en ervaren dat de herfst toch echt doorzet, nou ja, ik had het koud vandaag, kousen en een vest waren daarom geen overbodige luxe voor mij. 'k Heb ook ondervonden wat het betekent dat er geen gloeilampen meer zijn, er waren twee lampjes in de kamer stuk, dus even nieuwe halen. Deze lampen zijn twee, bijna drie keer zo duur als de gewone gloeilamp. Oeps, gewone gloeilamp is niet meer gewoon, het is uniek, ik zal ze maar bewaren, misschien leveren ze later nog wel geld op :) Nu ga ik een heerlijk pot thee zetten en dan op de bank zitten,brilletje op een boekje lezen.

Eenvoudig leven

Hoe gaat het met het eenvoudig leven? De waspoeder is nog niet gemaakt, want er is nog voldoende voorraad, wel gaat er bij de witte was een schepje soda en of het helpt? Jazeker, de witte overhemden zijn echt mooi wit.de vaatwasser draait pas als die echt vol is. De wasmachine hetzelfde, dus ach...aardig op weg. Er wordt ook iets minder gekookt zodat er minder overblijft, het liefst niets. We lopen hier en daar op de koopjes van alleen de zaken die we echt gebruiken. Bijv. De afgelopen week bij Appi de deodorant voor 0,62 eurocent per bus, waar anders €2,30 voor wordt betaald. Vandaag was er ook weer een koopje, jawel kattegrit. Die soort die maar 1 keer per maand ververst hoeft te worden,wel dagelijks even scheppen en roeren, ideaal. Alleen, ja t is pijnlijk om te vertellen, de actie gaat morgen pas in. Ik had al betaald, stond de korting niet op de kassabon. Ja, dan vraag je er even naar en echt heel vriendelijk zegt de mevr. " ik zal het geld even retour doen, dan komt u het morgen maar halen." Twijfel komt boven, schaamte dat ik verkeerd heb gekeken en toch accepteer ik het geld en bedenk dat ik morgen opnieuw ga, het scheelt wel €5,00 en die geef je maar niet zo uit. Een andere korting was ik ook op bedacht, we hbben de komende week een meidendag. Leuk, ontspannend en plezierig, we gaan een bezoek brengen aan het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Nou, dan kan ik het niet laten om even te googlen of er korting wordt gegeven en ja hoor...bij de ANWB. Nou die korting daar maak ik dan nog maar mooi gebruik van 20% op een kaartje, dat is teveel om te laten lopen of niet soms. Verder vandaag mijn dingen gedaan, werken werken en werken thuis, ja wat is het verschil? Werken werken, is werken voor het werk. Werken thuis is werken voor het gezin. Dit werken en het werken werken loopt nogal eens door elkaar heen en dat brengt met zich mee dat je soms alleen (vooral de gedachte) dat je alleen maar werkt. En dat is niet zo hoor. Al was het werken werken wel intensief over beleid en werkplannen met bijlages, begrotingen ach en nog zoveel meer. Dat werken thuis ging tussendoor wasmachine aan, was aan de lijn, vaatwasser uitruimen, eten klaarzetten, boodschappen doen, voorjaarsbolletjes gepoot, stofzuigen ach en nog andere dingen, ja het draait wel door hier. Vanavond nog even brood halen voor het werk werk, koffie drinken bij een vergadering en nog even een kort blogje schrijven. Ik wil dan nu nog even een beetje op internet struinen, wat ik zoek...? Geen idee, struinen is ook leuk.

Maakt niets uit.

't is wat...vanmorgen, bedacht ik dat ik mijn moeder zou gaan bezoeken, zo gedacht, zo gedaan. Ik was op tijd 10 uur, mooie koffiedrinkerstijd. Zorgverlener was er nog, oke geen probleem. Ik wacht wel even. Ga ik zitten gaat de voordeurbel... O ja was ik vergeten huishoudelijke hulp, oke we wachten wel!!! Ik wou namelijk met mijn moeder op stap, een bijzondere reden om een stukkie te rijden. Maakt allemaal niet uit, we wachten totdat het toilet schoon is, de was naar boven is gebracht en droge was naar beneden, de stofzuiger door het huis is geweest en de keuken gedweild. En dat allemaal in anderhalf uur tijd, een meisje naar mijn hart een harder en vooral een snelle werkster!!!! Nu vraag ik mij af wat had ze nog gedaan als ze anderhalf uur die ze nu vrijaf kreeg had gedaan...Maakt niet uit, wij konden weg, alleen het was gaan regenen, een beetje regen, een beetje meer regen en toen heel veel regen. Zullen we wachten, nee, kom op we smelten niet van wat regen, nou ja smelten deden we niet van de slagregen, maar wel heeeeel nat. He, he, wij zaten in de auto, koud van de regen en beslagen ruiten door de regen, geen man overboord, alles hoog aanzetten en ja hoor het droogde mooi. Zelfs onze haren waren ' mooi' gedroogd. We gingen rijden en gelukkig het zonnetje brak door en het werd helder. Gezellig kletsend, waren we onderweg en al pratend besloten we dat we even door zouden rijden naar wat we vroeger de 'groentewief' noemden. Waarom? Geen idee. Wat we wisten dat het vooral voordelige wintergroente had en aardappelen die niet al te duur waren. We kwamen daar aan en ja... zouden we wel of niet uitstappen...het regende namelijk weer pijpestelen, oke dat hadden wij weer. Maakt niets uit, want het bord met aanbiedingen lokten wel erg. Een bloemkool voor € 0,75 een spitskool witte of rodekool €0,50 per stuk, aardappelen €3,90 per tien kilo, dus zeg nou zelf...dat is toch niet duur. We zijn uitgestapt en zijn een beetje nat geworden. Bepakt met groenten en aardappelen namen we weer plaats in de auto, ondertussen kwam de regen met emmers vol neer. Maakt niet uit, we hadden onze slag geslagen, zo voordelig! Maar we waren nog niet waar we heen zouden gaan, dus ik neem me voor om te gaan rijden naar de plek van bestemming. Helaas...de auto startte niet, nou en echt helemaal niets!!! Geen contact, geen elektra, niets, noppes en het regende, echt heel hard. Maakt niets uit, rustig blijven, want Egbert is in Nederland dus hij zou dus zelf ANWB kunnen bellen, al was hij er niet bij de auto. Ik kon hem het lidmaatschapnummer doorgeven en het telefoonnummer die hij moest bellen, alleen nog even het adres vragen waar ik stond. Ja, ik moest de auto uit en werd opnieuw nat. Ik ging de zaak binnen en gaf aan dat ik met pech stond en graag het adres wou weten. Nou dat kon, alleen ze gaf het niet, ik moest even wachten. Toen dacht ik ff schiet op....mijn mobiele is bijna leeg, ja dat ook nog. Ze kwam terug en ze had een oudere man en twee potige dames bij zich of ik even in de auto wou gaan zitten, zij zouden wel even duwen. Ja echt 'even', gelukkig, waarschijlijk zag de man mijn schrik en de man bood aan om achter het stuur te stappen. Nou doe maar, ik stap uit en laat de oude man, zomaar naast mijn moeder zitten. Het ging ook zo snel...terwijl ik stond te kijken dacht ik aan haar, wat zou ze denken... Ik heb het haar niet gevraagd. De twee dames gaven een geweldig duw aan de auto in de stromende regen en de auto startte, wie had dat gedacht en toen...de oude man reed een rondje, o mam sorry, ik heb dat niet kunnen voorzien (haha). De oude man stopte netjes voor mij en liet mij achter het stuur stappen met de volgende mededeling:" mevrouw, nu in een keer naar huis rijden en niet meer stoppen. Ja, want vrouwen houden van winkelen!" Pats, boem deur dicht en weg waren ze in de regen. Oke, maakt niet, daar ging ons middagje uit. Nou, ik kwam toch nog bij de plaats van bestemming langs? dus...ja, ik heb het gedaan, ik ben gestopt. Moeders laten zitten en de motor van de auto laten draaien, ik snel uitgestapt, opnieuw door de regen heen en gelukkig...waar ik voor kwam was er nog en ik heb het meegenomen. In de auto gestapt en rustig, ja want het regende nog steeds, het plensde, dus rustig naar het huis van moeder gereden en alles wat we van plan waren, hapje eten, krullers zetten en koffie drinken bij mijn zus hebben we niet meer gedaan. Ik heb moeders bij huis afgezet, ja de auto met een draaiende motor en de boodschappen uitgeladen en ik ben doorgereden naar huis. Thuis aangekomen, auto uitgezet en even gewacht en opnieuw gestart en...niets aan de hand, de auto startte gewoon. In huis aangekomen heb ik haar gebeld om door te geven dat het allemaal weer goed was en ... Zo fijn voor haar, ze was op tijd thuis voor het volgende bezoek en ze kon uitgebreid vertellen van haar belevenissen. O ja en genieten ...want de reis was begonnen om ' dreuge bonen'n ' te kopen en dat was immers gelukt.

Boom

Hoe kan het gaan...mijn man heeft zich voorbereid op de dienst en gebruikt daar teksten bij die passen bij het thema. Zelf had ik een brochure aangevraagd met overdenkingen, essays  en inspirerende gedachtes. En daar gebeurde het...iemand had een essay geschreven die mij geweldig aansprak. Ik wil het dan overnemen, van mezelf maken, bewaren voor later, overschrijven en ja elke keer begin ik dan in een mooie nieuw schriftje, boekje.... De een nog mooier dan de ander. Ik wil dan ook het liefst schrijven met een goede en vooral mooie pen en ook dat ik altijd met dezelfde pen schrijf.... Je weet  het al, hier gebeurt het zelfde als bij het schriftje, de pen is  weg even gebruikt voor iets anders. Mijn schriftje/boekje is niet binnen handbereik, dus pak ik een andere met het gevolg...dat er tig mooie schriftjes/ boekjes liggen die ik soms een aantal keren gebruik om pakkende gedachten, aansprekende momenten, boeiende uitspraken neer te schrijven.

Door af en toe wat te struinen op Pinterest, een soort on- line prikbord voor echt van alles, kwam ik ook veel tegen over Journaly. (een getekende en geschreven dagboek) . Voor mij een gewelidg combinatie van kleuren, schrijven en plaatjes plakken in kleine korte momenten.

Even terug... een pakkende tekst, schrijven, yes dit ga ik voor de tekst doen die ik vandaag tegen kwam. Zo mooi, voor mij zo waar en voor mij zo actueel. Ik ben aan de slag gegaan. Ik hoop dat ik kan schrijven: zie foto. Alleen dat lukt niet altijd, je krijgt dan een vierkantje met daarin een vraagteken. Ze denken dat je het dan van iemand anders gebruitk, maar de foto's op mijn zijn allemaal van onszelf. Alleen ik kan hun (internetpolitie) niet duidelijk maken. Of hebben jullie daarvoor tips... Even een uitstapje was dit.
Ik heb nog eem mooi nieuw boek liggen, de bladzijde even een beetje een kleurtje gegeven met acrylverf, voor gewoon waterverf en wallah ik kan beginnen. De eerste pen stopte er na twee  regels mee, de tweede pen liep uit op het papier waardoor je vette letters kreeg en de derde pen schreef met blauw en dat op een gedachte van amper vijf regels. Ja was het mijn 'straf'voor weer een nieuw schriftje... Ach het maakt eigenlijk helemaal niet uit, het was leuk om te doen en nog belangrijker was voor mij de tekst, geschreven Ida Gerhardt en Dhr.Jongerius.
Over een boom, geplant met de wortelen diep in de grond, het staat stevig en vast en door niets of niemand om te waaien. Zo... Wat een lef om dat te schrijven, want het is vaak zo anders hoe ik mij voel of hoe ik over mezelf denk. De uitleg vond ik daarom het meest treffend, je voelt je niet ' geweldig of onkwetsbaar, maar een heel basaal gevoel dat je simpelweg bent en mag zijn wie je bent.
Zo waar en zo mooi... nou ja voor mij.
Maar wat heeft dat nu met de voorbereiding van mijn man te maken? Nou...hij vertelde dat hij voor zondag een Psalm heeft toegevoegd, dat hem aansprak, ja... je weet het al. Dezelfde Psalm 1 in andere woorden, dezelfde tekst anders weergegeven maar beide geraakt door de onderliggende waarheid die er in ligt. Dat je in de grond van je hart weet, wie je bent en wie je mag zijn, hierdoor een mooie fiere boom tussen alle andere bomen. Hoe ben jij als boom tusen de andere bomen?

Nacht.

Wauw zeg... Ik lig nu een uur wakker. Het is de zoveelste nacht dat ik of mindden in de nacht wakker wordt of 's morgens er om vijf uur al naast sta en maar van alles ga doen, dat kan net rond die tijd, zonder dat een ander er last van heeft. Maar nu, is het half drie, ik heb al een kat binnen gelaten die zich via het zolderraam had buitengesloten. Ik heb al even een gesprekje gehad met zoonlief en een vriendin over hoe gezellig het in de stad was. Ik heb al tig blogjes gelezen, waar leuke dingen opstaan, waar ik enthousiast van wordt. Maar ja of het dat is wat ik nodig heb....wat heb ik nodig? Een glas melk...nee genoeg gehad vanavond. Water... Nee geen zin in.  Ik moet even denken aan mijn vorige blog over tevreden zijn, het is nu tevreden zijn met de uren die ik wel slaap, haha dat zeg ik even ter bemoeding aan mezelf. Maar uhh ... dat is niet eenvoudig hoor..  Wat houdt mij nu uit mijn slaap? Zijn het zorgen? Nee, ik heb geen zorgen, ja natuurlijk denk ik over van alles na  en komen er wel allerlei gedachten langs, maar niet noemenswaardig waarvan ik denk, daar lig ik wakker van. Ligt mijn bed niet goed, is het....nee, mijn bed ligt goed, de kussen heb ik net weer opgeschud, het raam staat netjes open, mijn dekbed ligt keurig netjes over me heen, de kat ligt netjes aan het voeteneind op haar kleedje. Ik zou zeggen, niets mis mee. Wat houd mij wakker? Ik weet het denk ik al, het denken over het wakker liggen! Grapje hoor, ik weet het echt niet, het zal wel bij mij horen op dit moment in mijn leven en met die gedachte dat het de perikelen zijn van de leeftijd, dan is het goed. Het heeft een reden gekregen, ik heb het gelabeld en kan nu rustig gaan slapen.

Tevreden zijn

Is het lastig om tevreden te zijn, genoegen te nemen met wat je hebt of is het steeds verlangen naar meer? Dit zijn vragen die op mijn pad kwamen, ik stelde ze aan een ander, ja...en ondertussen aan mezelf. Wat is tevreden zijn? Heb je dan alles wat je hartje begeert, ben je blij waar je op dat moment van geniet. Het is denk van beide iets, maar ook niet teveel. Als je alles hebt wat je hartje begeert, zijn er geen verlangens meer, is er geen uitzien meer naar...net alsof er geen hoop meer is, geen uitdaging. Voor mezelf, een ander kan en mag daar anders over denken, is het tevreden zijn meer een genieten. Genieten van momenten die zich voordoen, je geen zorgen hoeven en willen maken. Het leven in het moment waarbij gedachten als vanzelf gaan en waar dat mag, als...ze maar niet de vreugde bij mij wegnemen. Dat is voor mij tevreden zijn en voor jou?
Ik voeg er maar aan toe dat tevreden zijn ook is, (te) vrede (n) met de situatie.

Ouder en nieuwerwets

Oude gebruiken komen terug als nieuw, de gedachte voor vandaag. Gisteren kreeg ik namelijk aardappelen met rokjes! Dit is gewoon aardappelen gekookt in de schil en op je bord haal je de schil eraf. Mijn zussen zullen zich het nog herinneren dat onze vader een hele grote pan had, ook wel een waspan genoemd gevuld met kleine aardappelen voor de varkens. Ze stonden in de achterschuur op het vuur. Ik weet de naam niet meer voor de gasvleugel waar het opstond. Wat ik wel weet was dat voordat de aardappelen naar de varkens gingen, hij er een diep bord vol uithaalde en wij mochten die dan opeten.We kregen er dan een klontje boter bij.
Gisteren kwamen dus oude herinneringen boven en ik heb gesmuld, waren ze toen ook zo lekker? In mijn beleving wel en in die van jullie? Welke herinneringen van vroeger komen er bij jullie wel eens boven doordat je het nu weer gebruikt of doet?

vervolg van Terug en nu

Nog even over het eten, hij beslist wat we eten. Je wilt het niet geloven, weet je waar hij opnieuw voor heeft gekozen? Stamppot snijbonen! Oké, hij krijgt zijn stamppot, maar morgen beslis ik echt en ik kies... voor een echte heerlijke lichte zomers menu.
Verschillende soorten sla, met komkommer, feta en een gekookte eitje, een kip cordon bleu ( letterlijk betekent cordon bleu: blauwe band. Het is oorspronkelijk de naam van een onderscheiding. die voor het eerst verleend werd door koning Henri III van Frankrijk. De dragers van de blauwe band werden ridder in de orde van de Heilige Geest. Meestal waren het personen die iets bijzonders hadden gepresteerd. Vooral koks werden nog al eens beloond met de onderscheiding. Vandaar dat de naam cordon bleu bekwame kok is gaan betekenen en in de loop der tijd is overgegaan op dit heerlijke gerecht) en heerlijk gebakken aardappelen zelf gemaakt met ui en spekjes.
We hebben heerlijk gegeten, ondanks dat hij niet meer mocht kiezen.

Terug en nu.

Yes, hij is terug! Na drie weken is hij terug uit Ghana, hij heeft het geweldig gehad, korte verhalen had ik gehoord en de lange verhalen komen nu en ze blijven. Tussen alles door, gaat het van: o, dit heb ook nog niet verteld en dan komt er een nieuw verhaal. Zo mooi om te horen, dat hij zo hard heeft gewerkt, genoten, gesprekken gevoerd, gezwommen. Vooral ook de verhalen over wat hem boeide, waar hij van onder de indruk was.
Helaas, voelt hij zich wel grieperig, hoesterig, wat koortsig, algehele malaise. Geen zorgen, hij is al voor een algehele check geweest en er is niets ernstig uitgekomen.
En nu...de was aan de kant, weinig was trouwens, hij heeft zijn kleding daar achter gelaten. Ook daarmee een goede daad gedaan. We genieten er nu van om even thuis te zijn en rommelen wat aan. Het eten is natuurlijk wel een discussie...hij kreeg daar kip met rijst en rijst met kip, hij was hier blij mee, maar heeft hier nu wel even genoeg van gehad. Hij zou wel kiezen wat we zouden eten: patat. De gesprekken gaan door, foto en filmpjes kijken en stiekum denk ik was ik maar mee geweest, wat een belevenis!

Gewoon leuk.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden! Een gezegde die ik lang geleden heb gehoord en ondervonden. Ik geloof dat de aanleiding was dat mijn haar werd gedaan. Maakt niet uit hoe of wat, maar de gezegde werd afgelopen week opnieuw werkelijkheid.
Wil je het weten... Het verhaal begint vorige week zaterdag, heel lief mijn zus en nicht stelden voor om samen naar een winkel te gaan, leuk. We stonden voor de winkel 'Ik Koop Er Alles' en het was mooi weer. Ja, ik denk in dit land met de weinige zonuren is het beter om maar te genieten van de zon dus wij zijn de stad ingegaan. Heerlijk genoten, bij Granny een heerlijk stuk appelgebak eten, het was echt gezellig, verder winkelen. En toen begon het! We gingen kijken natuurlijk bij de uitverkoop zaken en al kijkend dacht ik: " leuk een jurkje aan, als mijn manlief terug komt uit Ghana, op het vliegveld." Pashokje in en ja hoor het eerste jurkje stond goed, mijn zus vond het mooi en ik ging ervoor. Alleen er moest een onderjurkje onder, anders was het toch te doorzichtig. Ja en als jullie mij kennen, weet je dat ik niet wil. Ik wil dan ook geen half werk, dus geen half onderjurk maar een hele. Nee, niet zo een als grootmoeder aan had, maar een corrigerende onderjurk. Ik had nog een hele week om er een te kopen en dat heb ik gedaan. Maandagmorgen vroeg op...want manlief kwam om zeven uur aan. Ik wil mijn onderjurkje aantrekken...over mijn hoofd en toen gebeurde het, hij zat vast!! Zie je mij staan... armen in de lucht, onderjurk opgerold boven mijn borsten en niet kunnen bewegen, hoe nu verder...ja, niet bewegen, van boven niet maar verder bewoog ik als een slang. Zoiets als een slang zich ergens in wringt, och en het zat vast!!! En nu...? Zal ik iemand roepen? Genant. Zal ik een schaar pakken? Jammer van het onderjurkje en het geld. Oke, blijf rustig, hoe ben ik er in gekomen, zo er ook mar weer uit en ja hoor, het is gelukt. Ik ben niet voor een gat te vangen, dus toen er maar ingestapt. Het ging eenvoudiger, maar strak!!!strak!!!!strak!!!puff ik wil het jurkje aan. Doorzetten dus, ik moest even denken an de vrouwen die vroeger werden ingesnoerd, dus niet zeuren en piepen. Ik heb het jurkje aan gehad, ik heb manlief gehaald , het was wel strak, maar gelukkig hij zag het. Wat zie je er mooi uit, was wat hij zei. Was het nou omdat hij mij drie weken niet had gezien? Had ik net zo goed in mijn gewone kloffie kunnen gaan? Nee, hoor hij vond het echt fijn en zo blij dat hij terug was. We waren thuis en ja, ik heb me meteen verkleed, niet dat ik het jurkje niet weer aan doe, alleen ik moet ff op stap voor een halve onderjurk. Dus toch ouderwets eenvoudig.

ANWB

Oké, misschien wel uit frustratie, maar ik  ben er van af. Ik heb het lidmaatschap van de ANWB opgezegd en daarover heb ik een goed gevoel! Misschien krijg ik later wel spijt, maar op dit moment prima. Ik werd tijdens het gesprek dat ik had met een uiterste correcte meneer, bevestigd. Niet dat hij mij gelijk gaf, maar mijn motivatie werd onderstreept.
Meneer wou graag de reden weten, natuurlijk kan dat, ik doe de feiten uit de doeken, daar had ik goed over nagedacht en van te voren opgeschreven.
Mijn man is lid bij de ANWB, zijn naam staat op het pasje. Auto, staat op mijn naam, echt waar.
Goed mevrouw, dan wordt u niet geholpen als u pech heeft met de auto, want het pasje staat op de naam van uw man. Stond de auto op de naam van mijn man, kon ik een extra "nog wat afsluiten"en werd ook ik geholpen, ook nu niet!
Mijn dochter die de auto leende, ja, daar konden ze helemaal niets voor doen!
Jaha, als ze ter plekke lid werd, kostten € 280, net alsof het niets is, werd er sleutel reparatie verleend.
Jaha, maar de auto moest gesleept worden en dat kost meer en ook al had dat niet meer gekost, de ANWB zou dan niet helpen, het was immers géén sleutel reparatie.
Oké en dan, ja we mochten blij zijn dat de hulpverlener van de ANWB nog een sleepauto (of hoe dat ook mag heten) heeft gebeld en de auto/caravan, mijn dochter en haar gezin, naar huis wou brengen.
YEAH, super, helemaal blij kosten € 265. (Fijn he, waren ze toch nog €15 voordeliger uit)
Mevrouw, de ANWB heeft volgens alle voorwaarden gehandeld!
"Dank u wel meneer voor de uitleg van de voorwaarden maar het zijn die voorwaarden waar ik het niet mee eens ben. Ik stop bij deze mijn verzekering".

(Verzekering? Het is een loze zekering die geen enkele contact en/of zekerheid biedt voor hulp bij schade en/of ongevallen. Alleen in dit geval als hij die ver weg is, dichtbij was geweest.)

Sorry ANWB, hier kan ik niets mee, ik denk met mijn verlangen naar eenvoudiger leven, meer voordeel heb om maar geen lid te zijn. Het scheelt me elk jaar €180 euro, die ik nu al weer heb om de volgende keer gesleept te worden.

Dit is geen aanzet om uw verzekering te stoppen bij de ANWB, maar wel kijk nog eens naar uw eigen situatie. Mocht u besluiten om ook uw verzekering te stoppen, denk er dan aan dat dit voor 1 november moet, anders moet u voor een jaar betalen.

P.S. Bij opzegging mag u tot 31 december een beroep doen op de ANWB.

Eenvoudig leven

In een van mijn berichten, tijdens de vakantie, schreef ik over het nostalgisch broodbakken, afwassen met de hand en nu zo ongeveer zes weken verder, blijkt het thuis niet te werken. De afwasmachine draait op volle toeren, de wasmachine en de droger, draaien misschien nog wel harder, de computers staan aan en de uitknop is amper te vinden. O ja het brood wordt uit de winkel gehaald en ga zo maar door. En toch... De behoefte is er wel, ik lees namelijk de ene blog na de andere blog over primitiever noem het maar eenvoudiger te leven. Vooral het brood bakken, wecken, waspoeder zelf maken, handige dingetjes maken en moet eerlijk bekennen, als ik het lees denk ik " jah, dat wil ik ook" en ik lees verder en denk het opnieuw en nu wil ik zoveel, het komt er niet van. Ik verdoe mijn tijd met blogjes lezen en er is geen tijd om aan de slag te gaan. Daarbij komt dat ik wordt tegengehouden door  reacties als: zou je het wel doen of je gebruikt het toch niet, het werkt toch niet en ook door ....mijzelf, twijfel of het wel voordeliger is ( is toch mooi meegenomen als dat zo is?) loont het werk wel. Zo wil ik graag boontjes klaar maken voor in de vriezer, die heb ik immers dus.. Maar bonen kost 0,75 euro per pond, bij de boer. Ik dacht 'te duur'! Krijg ik een folder van de 1000 artikelen staat daar een kilo bonen voor 3,98 euro, waren de bonen van de boer voordeliger! Alleen ze moeten nog gewassen, punten, kook erover (of niet) hierover kun je van mening verschillen, diepvries zakjes en de vriezer brult door (elektra) om te bewaren van de bonen.
Dus zeg mij nou, mis ik iets van logica, inzicht, praktisch zijn, of wil ik op een verkeerde manier eenvoudiger leven?

Hoe doe jij dat, of hoe zou jij eenvoudiger willen/kunnen leven?

Borrelen

Het borrelt in mij, gedachten n.a.v. een uitspraak die mij prikkelt. De uitspraak was: " God wat bent U groot en wat ben ik klein."
God is groot, we bezingen dat in liederen, zien dat in de natuur, door dingen die gebeuren, ook als we ze niet begrijpen. Alleen God wordt voor mij niet groter of nog groter en ik alsmaar kleiner. God kwam door Zijn Zoon in ons midden, als een kleine baby, Hij ging bij ons weg en liet een Trooster achter of wel de Heilige Geest en juist daardoor... heb ik de mogelijkheid en kansen om groot te worden en te zijn, niet uit mijzelf wel met mijn eigen verantwoordelijkheid om te groeien tot wie ik wil zijn. Ik moet denken aan een baby die opgroeit naar peuter, kleuter ....ik moet denken aan God die tot de mens komt, het komt het elkaar nader! Ik kom ook uit bij Psalm 139 dat God mij kent, mij omringt, weet wat ik doe, dat Hij er als een schaduw is om mij te steunen, om een duwtje te geven     ( zou ik hier een schop onder mijn kont krijgen?) Hij is erbij, niet als een groot, massief verheven God, maar naast  me duwend, sturend, andere mensen op mijn weg brengen om te zeggen:  " kom op je durft, je kan het en anders leer je het."
Groeien, iedere dag een beetje ( niet in kilo's, want ik ben blij dat die weg zijn) mar in zelfverzekerdheid, vertrouwen, geloof en nog veel meer.

Hoe ga jij met het groot en klein zijn om?  

Denken en doen, kunnen en willen.

Mijn leven wordt door zonlicht overgoten door kracht, door rust, door moed....


Op dit moment in de tuin, ervaar ik dit met een heerlijk kopje koffie ( gebracht door mijn zoon) de zon... Terwijl ik luister naar het gezoem van een bij, een vlinder die neerstrijkt op de rand van mijn kopje, een bloem die nodig water wil en dan deze woorden die naar boven komen. Ja, ik weet het, er komt nog een regel maar  het gaat mij om het bovenstaande! Ik voel me sterk en krachtig de warmte van de zon doen mijn spieren en botten goed. De kou gaat eruit! Gelukkig maar, want het is een beetje bedenkelijk als je hartje zomer een kruik meeneemt naar bed... Ja, heb ik het gedaan en het is niet omdat mijn man er niet is.

 Appeltjes aan de boom in onze tuin.

O ja, krachtig; krachtig om dingen te doen, om aan te pakken, ideeën borrelen naar boven, lijk wel een fontein. Bevestigingen die er zijn en komen, krachtig! Rust, ervaar ik door de stilte heen die er is,door het zachte geklinkel van mijn tuincimbaal, rust door te schrijven, door de zon, door eraan te denken dat ik hier en nu zit; op een stoel, in de zon, ipad op schoot (luxe he) dat zorgen maken en/of piekeren geen zin heeft, de zaken komen zoals ze komen.
... en door moed (en daar ontbreekt het mij aan) Moed om ...op te staan, om aan te pakken, om vooruit te gaan om ...mijn ding te doen. Nee, ik ben niet depri. Ik mis de moed om me zelf nogeens een schop onder de kont te geven ( heb ik al zovaak gedaan) want dat is pijnlijk.



P.S. Mocht jij mij wel een schop willen geven, dat hoeft niet. Waarbij zou jij die schop onder je kont wel kunnen gebruiken?

Kou en warmte

dtv#wat er door kou er inkomt, gaat dat door warmte eruit?
dtv staat voor durf te vragen, een afkorting die wordt gebruikt bij Twitter.
Twitter is het doorgeven van korte actuele berichten.
Oke, jullie hoeven daarover geen uitleg want achtergrond informatie haal je via google gewoon binnen.
Maar buiten dat mijn vraag blijft staan, want ik een stijve nek door bij een open raam te gaan zitten, ja en nu....?
Hebben jullie tips?

Energie level

Energie .... de batterij is niet opgeladen.

Lekker dagje vrij...

Heerlijk, mijn man is op reis en ik heb mij voorgenomen dat ik vandaag een dagje vrij mag, nadat de laatste dagen er in een hoog tempo is geleefd. Vele voorbereidingen waren nodig voor de reis en er moest van alles nog 'even' worden gedaan.

Heerlijk een dagje vrij.. alleen ik heb de wasmachine al aangezet, de droger draait de vaatwasser uit en ingeruimd, ik heb al een kop koffie laten vallen en dus... opgeruimd, nieuwe gezet, beschuitje gegeten, honden uitgelaten, verwelkte bloemen verwijderd van planten in de tuin, de spullen van het logeren opgeruimd, dochter even gebeld hoe de nacht was gegaan, een sms-je teruggestuurd aan mijn liefje, oud papier bij de voordeur neergezet...pufff. 
Nu, mijn blogje schrijven en mij realiseren dat ik meer heb gedaan als dat ik niet vrij ben, hoe is dit mogelijk? Nee, dit wil ik mij vandaag niet afvragen, ik stel vandaag geen vragen, ik doe waar ik zin in heb en als ik vanavond terug kijk op deze dag, wil ik dat het een mooie dag is geweest, ook als het betekent dat ik nog veel meer ga doen, als ik er maar bij ben op dat moment. Want vrij ben ik altijd, ik beslis namelijk elk moment zelf wat er gebeurt ook als er afspraken staan, in mijn denken ben ik vrij.
O ja dat heb ik ook al gedaan de Flow zitten lezen in de tuin en heerlijk uit zitten rekken en bedenken: ik heb een vrije dag en het is nog géén negen uur.

Mijn vriendje Herman

Herman is een vriend van mij, wees gerust Egbert is hiervan op de hoogte. Herman, staat namelijk altijd een aantal dagen in de weg,daarna geniet hij ook van Herman. Herman is een vriendschapskoek, ik verzorg het een aantal dagen, ik voed hem en hij groeit, daarna deel ik het en aan één deel voeg ik extra lekkere dingen toe en laat hem een poosje in de oven genieten en daarna...mogen wij van hem genieten.
Jullie kunnen ook meegenieten kijk maar naar de foto.

Oké, Herman was om op te vreten en dat is dan ook gebeurd. Allemaal dames hebben er van gegeten en ze konden er niet van af blijven.

Nog even...

Het duurt nu nog 10 dagen en dan vertrekt hij voor drie weken naar Ghana. Na veel heen en weer gereis naar Den Haag en is eindelijk zijn visum binnen, heeft hij eindelijk al zijn inentingen gehad en ja hoor heeft hij kleine verpakking shampoo, tandpasta etc gekocht. Hij is er klaar voor...en toch, het is spannend, voor hem, voor de kinderen en voor mij. Hoe zal het gaan, het vertrek, onze zoon en dochter gaan niet mee naar Schiphol, zij nemen thuis afscheid. Ik ga de reis mee maken naar Schiphol en reis dan alleen terug. Het is een enorme uitdaging, onderneming en avontuurlijk. Jaren geleden gaf hij het weleens aan, dat hij het geweldig zou vinden om naar een 'ver' land te gaan en nu... nog steeds vind hij het geweldig, maar ook zo spannend. Ik kan het mij voorstellen, ik hoop dat hij geniet, dat het en ervaring wordt die hij nooit zal vergeten en misschien wel uitdaagt naar vaker, maar dan graag samen. Straks zijn er op www.worldservants.nl dagverslagen van de groep te lezen, als er electriciteit is en een verbinding (haha) het staat onder nummer gh212, veel leesplezier.

Baboesjka

Baboesjka, zo ken ik haar. Een klein poppetje naar een grote pop of van groot naar klein. Ik weet dat ik altijd benieuwd ben wat er in zit...spannend. Onderhand weet ik dat  ze gevarieerd kunt kopen van vier tot elf stuks ineen. Op verschillende momenten heb ikaan haar moeten denken, de eerste keer door de titel van een boek: Baboesjka, het geloof binnenste buiten. Met de Baboesjka als metafoor wordt het geloof aan de hand van verschillende theologen uitgelegd. Ik ga het lezen als het is uitgebracht, nog even geduld hebben...  Daarna las ik een reactie op facebook, kapper..., moeder....,een kanjer, dit was als felicitatie neergeschreven na het behalen van een diploma. Dit bracht mij bij Baboesjka/Majtrosjka. Zij die zoveel in zich heeft, die verschillende taken, talenten, mogelijkheden heeft. Je ziet vaak één kant ... maar er is zoveel meer, voor iedereen verscillend en toch zoveel. Ik zou willen starten bij vrouw, het grootste, de buitenkant en zij die vele mogelijkheden in zich heeft, dit zijn dan alle kleinere vormen die binnen in zitten. Ach, wat is het dan leuk dat je de mogelijkheid hebt om eens creatief bezig te zijn en daarom heb ik een Baboesjka gemaakt. Ja, ik weet dat ik niet de goede naam gebruik, alleen zo ken ik haar en het is meer dan een naam alleen. Wat brengt zij voor gedachten bij jou?

Lezen

Lezen. Lezen is altijd al een favoriete bezigheid van mij geweest.het varieert nog weleens van genre, maar toch het is en blijft lezen. Nu was ik de afgelopen week in de grote stadsbibliotheek van Groningen. Allereerst om mijn vier boeken in te leveren, waarvan ik er maar één goed en mooi vond. Jammer, dat ik de keuze had gemaakt voor de andere boeken, want ze gingen mee als leesvoer voor de vakantie. Eén boek sprak me aan en ik heb met volle teugen van genoten, daarom waren de anderen waarschijnlijk niet mooi en goed genoeg. En nu de afgelopen week in de bieb, duizenden boeken waar ik uit kon kiezen en dat was toch moeilijk... Al met al ben ik er drie uur geweest en met een tas vol naar huis gegaan. Niet één bekend boek en over van alles en nog wat, quilten, geluk, winnie the pooh, romans, hartje zomer en anderen. Maar voordat ik kies, bedacht ik het volgende: lees ik wat ik begrijp of begrijp ik wat ik lees? Waarom kies ik de boeken die ik kies, om de schrijver, titel, inhoud of de omslag? Ik weet het niet, ik ga nu maar lezen en wel: 'met gesloten ogen' van Rina Frank.

Wat is het.....

Ouderwets, nostalgie, primitief, alternatief...een wens...wat is het?   Tijdens de vakantie gebeurt er iets vreemds. Hoe gejaagd thuis het leven ook is, tijdens de vakantie daalt er een rust in ons caravan neer dat zelfs de zaken die we eten en drinken uit een 'andere' wereld komen. Het ontbijt bestaat uit melk, kaas en boter van de boer. Het brood is zelfgebakken! Thee is muntthee van een muntplantje, we eten wentelteefjes gemaakt van oud brood, wat nog over was en van een restje rijst maken we rijstepap. Andere dingen die ook gebeuren... We halen drinkwater uit de bron, voor het zetten van koffie/thee vullen we twee flessen water. We wassen de kleren met de hand, het hangt aan de lijn te drogen. Strijken doen we niet en als het al wat kreukelig is leggen we het onder een zitkussen of even met de bodem van een heet pannetje erover. De afwas,ja die wordt met de hand gedaan en het afdrogen ook, meestal maar één keer per dag. Het douchen gebeurt buiten koud of niet, er zal gedoucht worden. We sorteren alles om te recyclen plastic, papier, karton, blik, glas en groenteafval.   Wat is het? Ouderwets, nostalgie, primitief, alternatief...een wens...of...

Op jacht...

Op jacht.   We maken iets mee wat we nog eerder is gebeurd. Egbert gaat op jacht met een jager op de Hori, ze gaan op steenbokken jagen. Of ze echt gaan schieten...? Dat zal ik later vertellen als hij thuis komt met zijn verhalen. Ze gaan naar een jachtgebied hoog in de bergen, we kijken erop vanuit de caravan. Hij is erg enthousiast en blij dat hij mee mag, ik ben dat ook voor hem, maar heb toch ook wel mijn twijfels. Hij kwam gisteren huppelend binnen met het nieuws dat hij mee mocht, mits het morgen niet regent, anders gaat het zondag gebeuren. Maar nu waar ik over twijfel: kam hij het wel aan? Het wandelen een half uur stijl tegen de berg op, oké hij heeft goede bergschoenen en als ondersteuning kan hij zijn stokken meenemen. Zijn astma, ach daarvoor neemt hij zijn pufjes maar mee. Zijn biologisch klokje, die op gaat spelen, nou vooruit een tas met proviand die draagt hij op zijn rug. Het weer, ach van regen is nog nooit iemand gesmolten en een regenjas heeft hij bij zich. Nee, waar ik mij zorgen over maak is de vraag of hij het geestelijk wel aan kan. De hele dag maak ik me daar al zorgen over. Vannacht heeft hij namelijk een konijn gevangen!!!!! Alleen het was Rinka... Wat denken jullie zou hij het aan kunnen of maak ik mij oprecht zorgen?

Zon

Zonnig weer, Is dit wat ik wil? Een zon die steekt, die brandt...nee! Ik wil een zon die mij verwarmt, als ik het koud heb. Een zon die mij omstraalt als het donker om mij heen is, een zon die mij doet stralen om in het volle zonlicht te staan. Nu geniet ik overal waar ik ben van de zon, zelfs... Als ik moeten binnen zitten te werken.

Vaker doen.

Het is te gek voor woorden ik moet het vaker doen.
Ik geniet ervan, het is ontspannend en het resultaat is..(vind ik) leuk.
Het compliment wat ik kreeg, deed me stralen.

Tuintje

Het verwijderen van onkruid is niet een van mijn favoriete bezigheden en toch... het moet gebeuren. Met borstel, oude schilmesje en een bezem aan de slag. Er zit nogal wat onkruid tussen de tegels, polletje gras en ander groen spul.ik begin driftig te borstelen en ja warempel het groene spul verdwijnt, maar de graspollen is een ander verhaal, dat wil niet zo goed. Dan heb ik de keuze ga ik door en kom ik later terug om de graspollen weg te halen of stop ik met borstelen en ga ik meteen even het polletje weghalen? Enerzijds denk ik, werk door man en denk daar niet over na, hoe je het doet en in welke volgorde, het maakt niet uit.Als het maar schoon wordt! Hier wel over nadenkend, bedacht ik me dat hoe ik de tuin aanpak, ook misschien wel beeldend is voor het aanpakken van obstakels in het leven. De ene keer het aanpakken en doorzetten, de andere keer aanpakken en er om heen lopen om later terug te komen. Mijn tuin is onkruid vrij, na het vegen stak er hier en daar een sprietje eruit en ook dat heb ik maar verwijderd. Pak ik die sprietjes nog aan mijn leven...of lekker laten kriebelen?

Schrijven

Het is een lastig item om te schrijven wat je elke dag beleeft. Sommige vrouwen, volgens mijn zus, schrijven elke dag een blog. Helaas, daar kom ik niet aan toe. Ik maak elke dag wel iets mee, of lees iets of zie of hoor iets waarover ik wel een stukje zou kunnen schrijven.
Daarom vandaag maar weer eens...
Vakantie vieren daar ben ik mee bezig. nu heb ik vakantie of te wel zoals mijn man het graag noemt ¨verlof¨, maar in dit verlof ben ik al weer bezig met mijn volgende vakantie. Wat moet er mee, wanneer ga ik het halen, had ik het vorig jaar bij me en gebruikt, of had ik het niet bij me en heb ik het gemist. Wat kun je het daar druk mee hebben, haha vakantie...

In ieder geval de caravan is schoon en voor een deel ingepakt, ja ik heb het netjes op een briefje geschreven zo voorkom ik dat ik dubbele boodschappen ga halen of niet meer weet welke kledingstukken er in liggen.
Nu, zoeken naar nieuwe leuke wandelingen voor in de vakantieomgeving en maar hopen op mooi weer.


Nog even  en dan gaan we... maar eerst van dit verlof genieten.

Oppassen

Vandaag, vandaag voor het eerst ...op onze kleindochter gepast. Ja echt gepast! Nadat ze een jaar bij ons heeft gewoond, woont ze nu met haar papa en mama ergens anders. Het is anders, het voelt anders. Ik was voorbereid dat ze zou komen, ik heb me erop ingesteld, wat is er nu werkelijk anders, dan voorheen? Het is de ontspannenheid, dat ik op het moment dat ze er is ik niets hoef, alleen maar genieten.

Die ene man

Die ene man,

Iedere dag, al gedurende drie jaar, zie ik hem lopen. Een man, met groene half lange jas, lange blonde haren en een blonde baard. Hij heeft een naam, maar hoe...? Hij loopt aan de overkant voor het huis langs, hij gaat ergens heen, maar waar heen...? Heenreis met een tas onder zijn arm, terug met de tas in de hand, er zit iets in de tas, maar wat...? Hij is onderweg, maar waarheen...? Hij woont ergens, maar waar...? Is hij alleen, woont hij samen met anderen, heeft hij een gezin, heeft hij werk, kent hij andere mensen, kennen anderen hem, leest hij een krant en welke krant? Zou hij het weten dat hij elke dag wordt gezien?
Die ene man, hij roept vragen bij mij op, zonder dat hij het weet, ik heb een beeld van hem zonder dat hij het weet. Bijzonder die ene man, zonder het te checken op waarheid heb ik een verhaal over die ene man. .

Nu, vandaag een dag in Januari 2014 hij loopt nog elke dag langs mijn huis. Als ik aan hem denk denk ik ook aan mijn levenspad. Zoals hij daar altijd loopt, dezelfde tred, dezelfde pas, dezelfde tas die regelmaat ken ik niet in het leven. Gelukkig maar? Soms wel er gebeurt dan ook nog eens wat, alleen er gebeuren ook dingen die je niet wilt of graag anders wilt zien, maar daarin heb ik geen keus.

Spijtig, nee het zou wel in een andere tempo mogen.

Daarom leef vandaag, morgen komt vanzelf.

Voorjaar en vasten

Voorjaar en vasten, wat hebben deze twee met elkaar te maken? In ieder geval is het zo dat vasten bij ons in het voorjaar valt, na het feest van carnaval is er een moment van rust en inkeer, van minderen.
Voorjaar is ook een vervolg op de winter wanneer er in onze cultuur vele feesten zijn geweest, ook nu rust en minderen. Voor ieder verschillend! Beide staan voor mij ook voor, een nieuw en schoon begin. Ik koppel aan het voorjaar ook de grote schoonmaak en dat is ook iets wat ze met vasten willen bereiken?
Voorjaar van mij mag komen, aan vasten doe ik persoonlijk niet mee, voor iedereen die meedoet:
                                                                                    ik zal aan jullie denken als ik een snoepje neem.

Zaterdag

Een dag als alle andere dagen en toch weer anders. Vaak doe je andere dingen, mensen zijn anders, doen anders. Betekent het dat de stress van de afgelopen week er af is, dat de week achter je ligt en kunt vergeten. De nieuwe week gaat nog komen, daar hoef  je je nog geen zorgen over maken. Hoe zit het dan met de andere dagen van de week:
Zondag is een rustdag er ligt echt een week achter je, aan morgen denk je wel even, maar dat is pas morgen.
Maandag, je begint met frisse moed en je gaat ervoor.

Dinsdag, ach het is nog een lange week en misschien wel de gedachte hoe kom in door de week heen.

Woensdag, hehe gelukkig halverwege de dag is er al weer een halve week voorbij.

Donderdag, we zetten de schouders er nog even weer onder, want morgen...

Vrijdag is bijna de laatste dag van de week en dan is het zaterdag een dag als alle andere dagen en toch weer anders.

Mannen reageren anders

Mannen, reageren altijd anders dan je als vrouw verwacht. Je denkt, ze zullen het leuk vinden krijg je hmhum reactie. Als je denkt het zal wel meevallen, kunnen ze overdreven reageren van enthousiasme. Komt het omdat ik al ouder word en daar meer op let ... of valt het mij nu pas op, het zou ook kunnen dat de tijden veranderen. Toch... dit is niet alleen voor oudere mannen. Bij mij aan tafel zitten twee jonge meiden die praten over hun vrienden. Ze hebben het over  de reacties van hun vrienden, ja, je raadt het, ook die jongens reageren anders dan zij verwachten. Hoe lossen ze het op? Ze praten er met hun vriend over en dat de jongens zouden moeten veranderen. Gelukkig ben ik die tijd voorbij, als ik wil dat de ander anders reageert zal ik op een andere manier om reacties vragen. Wijsheid komt met de jaren.

Kabels

Kabels,
Een doos met een kluwen kabels varierend van telefoonkabels, adapters, oordopjes, t.v.kabel en onderin de doos oude mobiels, usb aansluiter, stopcontactdozen, stekkers en andere zaken... Ik wil juist uit die doos een telefoon met oplader! Met zorg en toewijding heb ik de kabels uitgezocht, eroverheen, er onderdoor er tussendoor het was een puzzel, een geharrewar een zoektocht naar het juiste draad. Zo kun je het leven zien als een puzzel, waar je zoekt om de stukjes neer te leggen, als een geharrewar van kabels niet wetend waar je zult beginnen. Het is bijzonder, met aandacht, tijd en geduld lukt het om het geheel uit elkaar te krijgen, om het op orde te krijgen. Dus...neem tijd, gedulde en geef het aandacht en het zal lukken.
Start nu nog.

Nieuw

Er was eens...
Er was eens een meisje. Het meisje zocht naar haar speelgoed en op zoek naar het speelgoed kwam ze andere dingen tegen, maar wat kwam ze tegen...?

Heb je enig idee, wat ze allemaal tegenkomt? Schrijf dan je verhaal! (max. 100 woorden)