Maakt niets uit.

't is wat...vanmorgen, bedacht ik dat ik mijn moeder zou gaan bezoeken, zo gedacht, zo gedaan. Ik was op tijd 10 uur, mooie koffiedrinkerstijd. Zorgverlener was er nog, oke geen probleem. Ik wacht wel even. Ga ik zitten gaat de voordeurbel... O ja was ik vergeten huishoudelijke hulp, oke we wachten wel!!! Ik wou namelijk met mijn moeder op stap, een bijzondere reden om een stukkie te rijden. Maakt allemaal niet uit, we wachten totdat het toilet schoon is, de was naar boven is gebracht en droge was naar beneden, de stofzuiger door het huis is geweest en de keuken gedweild. En dat allemaal in anderhalf uur tijd, een meisje naar mijn hart een harder en vooral een snelle werkster!!!! Nu vraag ik mij af wat had ze nog gedaan als ze anderhalf uur die ze nu vrijaf kreeg had gedaan...Maakt niet uit, wij konden weg, alleen het was gaan regenen, een beetje regen, een beetje meer regen en toen heel veel regen. Zullen we wachten, nee, kom op we smelten niet van wat regen, nou ja smelten deden we niet van de slagregen, maar wel heeeeel nat. He, he, wij zaten in de auto, koud van de regen en beslagen ruiten door de regen, geen man overboord, alles hoog aanzetten en ja hoor het droogde mooi. Zelfs onze haren waren ' mooi' gedroogd. We gingen rijden en gelukkig het zonnetje brak door en het werd helder. Gezellig kletsend, waren we onderweg en al pratend besloten we dat we even door zouden rijden naar wat we vroeger de 'groentewief' noemden. Waarom? Geen idee. Wat we wisten dat het vooral voordelige wintergroente had en aardappelen die niet al te duur waren. We kwamen daar aan en ja... zouden we wel of niet uitstappen...het regende namelijk weer pijpestelen, oke dat hadden wij weer. Maakt niets uit, want het bord met aanbiedingen lokten wel erg. Een bloemkool voor € 0,75 een spitskool witte of rodekool €0,50 per stuk, aardappelen €3,90 per tien kilo, dus zeg nou zelf...dat is toch niet duur. We zijn uitgestapt en zijn een beetje nat geworden. Bepakt met groenten en aardappelen namen we weer plaats in de auto, ondertussen kwam de regen met emmers vol neer. Maakt niet uit, we hadden onze slag geslagen, zo voordelig! Maar we waren nog niet waar we heen zouden gaan, dus ik neem me voor om te gaan rijden naar de plek van bestemming. Helaas...de auto startte niet, nou en echt helemaal niets!!! Geen contact, geen elektra, niets, noppes en het regende, echt heel hard. Maakt niets uit, rustig blijven, want Egbert is in Nederland dus hij zou dus zelf ANWB kunnen bellen, al was hij er niet bij de auto. Ik kon hem het lidmaatschapnummer doorgeven en het telefoonnummer die hij moest bellen, alleen nog even het adres vragen waar ik stond. Ja, ik moest de auto uit en werd opnieuw nat. Ik ging de zaak binnen en gaf aan dat ik met pech stond en graag het adres wou weten. Nou dat kon, alleen ze gaf het niet, ik moest even wachten. Toen dacht ik ff schiet op....mijn mobiele is bijna leeg, ja dat ook nog. Ze kwam terug en ze had een oudere man en twee potige dames bij zich of ik even in de auto wou gaan zitten, zij zouden wel even duwen. Ja echt 'even', gelukkig, waarschijlijk zag de man mijn schrik en de man bood aan om achter het stuur te stappen. Nou doe maar, ik stap uit en laat de oude man, zomaar naast mijn moeder zitten. Het ging ook zo snel...terwijl ik stond te kijken dacht ik aan haar, wat zou ze denken... Ik heb het haar niet gevraagd. De twee dames gaven een geweldig duw aan de auto in de stromende regen en de auto startte, wie had dat gedacht en toen...de oude man reed een rondje, o mam sorry, ik heb dat niet kunnen voorzien (haha). De oude man stopte netjes voor mij en liet mij achter het stuur stappen met de volgende mededeling:" mevrouw, nu in een keer naar huis rijden en niet meer stoppen. Ja, want vrouwen houden van winkelen!" Pats, boem deur dicht en weg waren ze in de regen. Oke, maakt niet, daar ging ons middagje uit. Nou, ik kwam toch nog bij de plaats van bestemming langs? dus...ja, ik heb het gedaan, ik ben gestopt. Moeders laten zitten en de motor van de auto laten draaien, ik snel uitgestapt, opnieuw door de regen heen en gelukkig...waar ik voor kwam was er nog en ik heb het meegenomen. In de auto gestapt en rustig, ja want het regende nog steeds, het plensde, dus rustig naar het huis van moeder gereden en alles wat we van plan waren, hapje eten, krullers zetten en koffie drinken bij mijn zus hebben we niet meer gedaan. Ik heb moeders bij huis afgezet, ja de auto met een draaiende motor en de boodschappen uitgeladen en ik ben doorgereden naar huis. Thuis aangekomen, auto uitgezet en even gewacht en opnieuw gestart en...niets aan de hand, de auto startte gewoon. In huis aangekomen heb ik haar gebeld om door te geven dat het allemaal weer goed was en ... Zo fijn voor haar, ze was op tijd thuis voor het volgende bezoek en ze kon uitgebreid vertellen van haar belevenissen. O ja en genieten ...want de reis was begonnen om ' dreuge bonen'n ' te kopen en dat was immers gelukt.

Boom

Hoe kan het gaan...mijn man heeft zich voorbereid op de dienst en gebruikt daar teksten bij die passen bij het thema. Zelf had ik een brochure aangevraagd met overdenkingen, essays  en inspirerende gedachtes. En daar gebeurde het...iemand had een essay geschreven die mij geweldig aansprak. Ik wil het dan overnemen, van mezelf maken, bewaren voor later, overschrijven en ja elke keer begin ik dan in een mooie nieuw schriftje, boekje.... De een nog mooier dan de ander. Ik wil dan ook het liefst schrijven met een goede en vooral mooie pen en ook dat ik altijd met dezelfde pen schrijf.... Je weet  het al, hier gebeurt het zelfde als bij het schriftje, de pen is  weg even gebruikt voor iets anders. Mijn schriftje/boekje is niet binnen handbereik, dus pak ik een andere met het gevolg...dat er tig mooie schriftjes/ boekjes liggen die ik soms een aantal keren gebruik om pakkende gedachten, aansprekende momenten, boeiende uitspraken neer te schrijven.

Door af en toe wat te struinen op Pinterest, een soort on- line prikbord voor echt van alles, kwam ik ook veel tegen over Journaly. (een getekende en geschreven dagboek) . Voor mij een gewelidg combinatie van kleuren, schrijven en plaatjes plakken in kleine korte momenten.

Even terug... een pakkende tekst, schrijven, yes dit ga ik voor de tekst doen die ik vandaag tegen kwam. Zo mooi, voor mij zo waar en voor mij zo actueel. Ik ben aan de slag gegaan. Ik hoop dat ik kan schrijven: zie foto. Alleen dat lukt niet altijd, je krijgt dan een vierkantje met daarin een vraagteken. Ze denken dat je het dan van iemand anders gebruitk, maar de foto's op mijn zijn allemaal van onszelf. Alleen ik kan hun (internetpolitie) niet duidelijk maken. Of hebben jullie daarvoor tips... Even een uitstapje was dit.
Ik heb nog eem mooi nieuw boek liggen, de bladzijde even een beetje een kleurtje gegeven met acrylverf, voor gewoon waterverf en wallah ik kan beginnen. De eerste pen stopte er na twee  regels mee, de tweede pen liep uit op het papier waardoor je vette letters kreeg en de derde pen schreef met blauw en dat op een gedachte van amper vijf regels. Ja was het mijn 'straf'voor weer een nieuw schriftje... Ach het maakt eigenlijk helemaal niet uit, het was leuk om te doen en nog belangrijker was voor mij de tekst, geschreven Ida Gerhardt en Dhr.Jongerius.
Over een boom, geplant met de wortelen diep in de grond, het staat stevig en vast en door niets of niemand om te waaien. Zo... Wat een lef om dat te schrijven, want het is vaak zo anders hoe ik mij voel of hoe ik over mezelf denk. De uitleg vond ik daarom het meest treffend, je voelt je niet ' geweldig of onkwetsbaar, maar een heel basaal gevoel dat je simpelweg bent en mag zijn wie je bent.
Zo waar en zo mooi... nou ja voor mij.
Maar wat heeft dat nu met de voorbereiding van mijn man te maken? Nou...hij vertelde dat hij voor zondag een Psalm heeft toegevoegd, dat hem aansprak, ja... je weet het al. Dezelfde Psalm 1 in andere woorden, dezelfde tekst anders weergegeven maar beide geraakt door de onderliggende waarheid die er in ligt. Dat je in de grond van je hart weet, wie je bent en wie je mag zijn, hierdoor een mooie fiere boom tussen alle andere bomen. Hoe ben jij als boom tusen de andere bomen?

Nacht.

Wauw zeg... Ik lig nu een uur wakker. Het is de zoveelste nacht dat ik of mindden in de nacht wakker wordt of 's morgens er om vijf uur al naast sta en maar van alles ga doen, dat kan net rond die tijd, zonder dat een ander er last van heeft. Maar nu, is het half drie, ik heb al een kat binnen gelaten die zich via het zolderraam had buitengesloten. Ik heb al even een gesprekje gehad met zoonlief en een vriendin over hoe gezellig het in de stad was. Ik heb al tig blogjes gelezen, waar leuke dingen opstaan, waar ik enthousiast van wordt. Maar ja of het dat is wat ik nodig heb....wat heb ik nodig? Een glas melk...nee genoeg gehad vanavond. Water... Nee geen zin in.  Ik moet even denken aan mijn vorige blog over tevreden zijn, het is nu tevreden zijn met de uren die ik wel slaap, haha dat zeg ik even ter bemoeding aan mezelf. Maar uhh ... dat is niet eenvoudig hoor..  Wat houdt mij nu uit mijn slaap? Zijn het zorgen? Nee, ik heb geen zorgen, ja natuurlijk denk ik over van alles na  en komen er wel allerlei gedachten langs, maar niet noemenswaardig waarvan ik denk, daar lig ik wakker van. Ligt mijn bed niet goed, is het....nee, mijn bed ligt goed, de kussen heb ik net weer opgeschud, het raam staat netjes open, mijn dekbed ligt keurig netjes over me heen, de kat ligt netjes aan het voeteneind op haar kleedje. Ik zou zeggen, niets mis mee. Wat houd mij wakker? Ik weet het denk ik al, het denken over het wakker liggen! Grapje hoor, ik weet het echt niet, het zal wel bij mij horen op dit moment in mijn leven en met die gedachte dat het de perikelen zijn van de leeftijd, dan is het goed. Het heeft een reden gekregen, ik heb het gelabeld en kan nu rustig gaan slapen.

Tevreden zijn

Is het lastig om tevreden te zijn, genoegen te nemen met wat je hebt of is het steeds verlangen naar meer? Dit zijn vragen die op mijn pad kwamen, ik stelde ze aan een ander, ja...en ondertussen aan mezelf. Wat is tevreden zijn? Heb je dan alles wat je hartje begeert, ben je blij waar je op dat moment van geniet. Het is denk van beide iets, maar ook niet teveel. Als je alles hebt wat je hartje begeert, zijn er geen verlangens meer, is er geen uitzien meer naar...net alsof er geen hoop meer is, geen uitdaging. Voor mezelf, een ander kan en mag daar anders over denken, is het tevreden zijn meer een genieten. Genieten van momenten die zich voordoen, je geen zorgen hoeven en willen maken. Het leven in het moment waarbij gedachten als vanzelf gaan en waar dat mag, als...ze maar niet de vreugde bij mij wegnemen. Dat is voor mij tevreden zijn en voor jou?
Ik voeg er maar aan toe dat tevreden zijn ook is, (te) vrede (n) met de situatie.

Ouder en nieuwerwets

Oude gebruiken komen terug als nieuw, de gedachte voor vandaag. Gisteren kreeg ik namelijk aardappelen met rokjes! Dit is gewoon aardappelen gekookt in de schil en op je bord haal je de schil eraf. Mijn zussen zullen zich het nog herinneren dat onze vader een hele grote pan had, ook wel een waspan genoemd gevuld met kleine aardappelen voor de varkens. Ze stonden in de achterschuur op het vuur. Ik weet de naam niet meer voor de gasvleugel waar het opstond. Wat ik wel weet was dat voordat de aardappelen naar de varkens gingen, hij er een diep bord vol uithaalde en wij mochten die dan opeten.We kregen er dan een klontje boter bij.
Gisteren kwamen dus oude herinneringen boven en ik heb gesmuld, waren ze toen ook zo lekker? In mijn beleving wel en in die van jullie? Welke herinneringen van vroeger komen er bij jullie wel eens boven doordat je het nu weer gebruikt of doet?

vervolg van Terug en nu

Nog even over het eten, hij beslist wat we eten. Je wilt het niet geloven, weet je waar hij opnieuw voor heeft gekozen? Stamppot snijbonen! Oké, hij krijgt zijn stamppot, maar morgen beslis ik echt en ik kies... voor een echte heerlijke lichte zomers menu.
Verschillende soorten sla, met komkommer, feta en een gekookte eitje, een kip cordon bleu ( letterlijk betekent cordon bleu: blauwe band. Het is oorspronkelijk de naam van een onderscheiding. die voor het eerst verleend werd door koning Henri III van Frankrijk. De dragers van de blauwe band werden ridder in de orde van de Heilige Geest. Meestal waren het personen die iets bijzonders hadden gepresteerd. Vooral koks werden nog al eens beloond met de onderscheiding. Vandaar dat de naam cordon bleu bekwame kok is gaan betekenen en in de loop der tijd is overgegaan op dit heerlijke gerecht) en heerlijk gebakken aardappelen zelf gemaakt met ui en spekjes.
We hebben heerlijk gegeten, ondanks dat hij niet meer mocht kiezen.

Terug en nu.

Yes, hij is terug! Na drie weken is hij terug uit Ghana, hij heeft het geweldig gehad, korte verhalen had ik gehoord en de lange verhalen komen nu en ze blijven. Tussen alles door, gaat het van: o, dit heb ook nog niet verteld en dan komt er een nieuw verhaal. Zo mooi om te horen, dat hij zo hard heeft gewerkt, genoten, gesprekken gevoerd, gezwommen. Vooral ook de verhalen over wat hem boeide, waar hij van onder de indruk was.
Helaas, voelt hij zich wel grieperig, hoesterig, wat koortsig, algehele malaise. Geen zorgen, hij is al voor een algehele check geweest en er is niets ernstig uitgekomen.
En nu...de was aan de kant, weinig was trouwens, hij heeft zijn kleding daar achter gelaten. Ook daarmee een goede daad gedaan. We genieten er nu van om even thuis te zijn en rommelen wat aan. Het eten is natuurlijk wel een discussie...hij kreeg daar kip met rijst en rijst met kip, hij was hier blij mee, maar heeft hier nu wel even genoeg van gehad. Hij zou wel kiezen wat we zouden eten: patat. De gesprekken gaan door, foto en filmpjes kijken en stiekum denk ik was ik maar mee geweest, wat een belevenis!

Gewoon leuk.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden! Een gezegde die ik lang geleden heb gehoord en ondervonden. Ik geloof dat de aanleiding was dat mijn haar werd gedaan. Maakt niet uit hoe of wat, maar de gezegde werd afgelopen week opnieuw werkelijkheid.
Wil je het weten... Het verhaal begint vorige week zaterdag, heel lief mijn zus en nicht stelden voor om samen naar een winkel te gaan, leuk. We stonden voor de winkel 'Ik Koop Er Alles' en het was mooi weer. Ja, ik denk in dit land met de weinige zonuren is het beter om maar te genieten van de zon dus wij zijn de stad ingegaan. Heerlijk genoten, bij Granny een heerlijk stuk appelgebak eten, het was echt gezellig, verder winkelen. En toen begon het! We gingen kijken natuurlijk bij de uitverkoop zaken en al kijkend dacht ik: " leuk een jurkje aan, als mijn manlief terug komt uit Ghana, op het vliegveld." Pashokje in en ja hoor het eerste jurkje stond goed, mijn zus vond het mooi en ik ging ervoor. Alleen er moest een onderjurkje onder, anders was het toch te doorzichtig. Ja en als jullie mij kennen, weet je dat ik niet wil. Ik wil dan ook geen half werk, dus geen half onderjurk maar een hele. Nee, niet zo een als grootmoeder aan had, maar een corrigerende onderjurk. Ik had nog een hele week om er een te kopen en dat heb ik gedaan. Maandagmorgen vroeg op...want manlief kwam om zeven uur aan. Ik wil mijn onderjurkje aantrekken...over mijn hoofd en toen gebeurde het, hij zat vast!! Zie je mij staan... armen in de lucht, onderjurk opgerold boven mijn borsten en niet kunnen bewegen, hoe nu verder...ja, niet bewegen, van boven niet maar verder bewoog ik als een slang. Zoiets als een slang zich ergens in wringt, och en het zat vast!!! En nu...? Zal ik iemand roepen? Genant. Zal ik een schaar pakken? Jammer van het onderjurkje en het geld. Oke, blijf rustig, hoe ben ik er in gekomen, zo er ook mar weer uit en ja hoor, het is gelukt. Ik ben niet voor een gat te vangen, dus toen er maar ingestapt. Het ging eenvoudiger, maar strak!!!strak!!!!strak!!!puff ik wil het jurkje aan. Doorzetten dus, ik moest even denken an de vrouwen die vroeger werden ingesnoerd, dus niet zeuren en piepen. Ik heb het jurkje aan gehad, ik heb manlief gehaald , het was wel strak, maar gelukkig hij zag het. Wat zie je er mooi uit, was wat hij zei. Was het nou omdat hij mij drie weken niet had gezien? Had ik net zo goed in mijn gewone kloffie kunnen gaan? Nee, hoor hij vond het echt fijn en zo blij dat hij terug was. We waren thuis en ja, ik heb me meteen verkleed, niet dat ik het jurkje niet weer aan doe, alleen ik moet ff op stap voor een halve onderjurk. Dus toch ouderwets eenvoudig.

ANWB

Oké, misschien wel uit frustratie, maar ik  ben er van af. Ik heb het lidmaatschap van de ANWB opgezegd en daarover heb ik een goed gevoel! Misschien krijg ik later wel spijt, maar op dit moment prima. Ik werd tijdens het gesprek dat ik had met een uiterste correcte meneer, bevestigd. Niet dat hij mij gelijk gaf, maar mijn motivatie werd onderstreept.
Meneer wou graag de reden weten, natuurlijk kan dat, ik doe de feiten uit de doeken, daar had ik goed over nagedacht en van te voren opgeschreven.
Mijn man is lid bij de ANWB, zijn naam staat op het pasje. Auto, staat op mijn naam, echt waar.
Goed mevrouw, dan wordt u niet geholpen als u pech heeft met de auto, want het pasje staat op de naam van uw man. Stond de auto op de naam van mijn man, kon ik een extra "nog wat afsluiten"en werd ook ik geholpen, ook nu niet!
Mijn dochter die de auto leende, ja, daar konden ze helemaal niets voor doen!
Jaha, als ze ter plekke lid werd, kostten € 280, net alsof het niets is, werd er sleutel reparatie verleend.
Jaha, maar de auto moest gesleept worden en dat kost meer en ook al had dat niet meer gekost, de ANWB zou dan niet helpen, het was immers géén sleutel reparatie.
Oké en dan, ja we mochten blij zijn dat de hulpverlener van de ANWB nog een sleepauto (of hoe dat ook mag heten) heeft gebeld en de auto/caravan, mijn dochter en haar gezin, naar huis wou brengen.
YEAH, super, helemaal blij kosten € 265. (Fijn he, waren ze toch nog €15 voordeliger uit)
Mevrouw, de ANWB heeft volgens alle voorwaarden gehandeld!
"Dank u wel meneer voor de uitleg van de voorwaarden maar het zijn die voorwaarden waar ik het niet mee eens ben. Ik stop bij deze mijn verzekering".

(Verzekering? Het is een loze zekering die geen enkele contact en/of zekerheid biedt voor hulp bij schade en/of ongevallen. Alleen in dit geval als hij die ver weg is, dichtbij was geweest.)

Sorry ANWB, hier kan ik niets mee, ik denk met mijn verlangen naar eenvoudiger leven, meer voordeel heb om maar geen lid te zijn. Het scheelt me elk jaar €180 euro, die ik nu al weer heb om de volgende keer gesleept te worden.

Dit is geen aanzet om uw verzekering te stoppen bij de ANWB, maar wel kijk nog eens naar uw eigen situatie. Mocht u besluiten om ook uw verzekering te stoppen, denk er dan aan dat dit voor 1 november moet, anders moet u voor een jaar betalen.

P.S. Bij opzegging mag u tot 31 december een beroep doen op de ANWB.

Eenvoudig leven

In een van mijn berichten, tijdens de vakantie, schreef ik over het nostalgisch broodbakken, afwassen met de hand en nu zo ongeveer zes weken verder, blijkt het thuis niet te werken. De afwasmachine draait op volle toeren, de wasmachine en de droger, draaien misschien nog wel harder, de computers staan aan en de uitknop is amper te vinden. O ja het brood wordt uit de winkel gehaald en ga zo maar door. En toch... De behoefte is er wel, ik lees namelijk de ene blog na de andere blog over primitiever noem het maar eenvoudiger te leven. Vooral het brood bakken, wecken, waspoeder zelf maken, handige dingetjes maken en moet eerlijk bekennen, als ik het lees denk ik " jah, dat wil ik ook" en ik lees verder en denk het opnieuw en nu wil ik zoveel, het komt er niet van. Ik verdoe mijn tijd met blogjes lezen en er is geen tijd om aan de slag te gaan. Daarbij komt dat ik wordt tegengehouden door  reacties als: zou je het wel doen of je gebruikt het toch niet, het werkt toch niet en ook door ....mijzelf, twijfel of het wel voordeliger is ( is toch mooi meegenomen als dat zo is?) loont het werk wel. Zo wil ik graag boontjes klaar maken voor in de vriezer, die heb ik immers dus.. Maar bonen kost 0,75 euro per pond, bij de boer. Ik dacht 'te duur'! Krijg ik een folder van de 1000 artikelen staat daar een kilo bonen voor 3,98 euro, waren de bonen van de boer voordeliger! Alleen ze moeten nog gewassen, punten, kook erover (of niet) hierover kun je van mening verschillen, diepvries zakjes en de vriezer brult door (elektra) om te bewaren van de bonen.
Dus zeg mij nou, mis ik iets van logica, inzicht, praktisch zijn, of wil ik op een verkeerde manier eenvoudiger leven?

Hoe doe jij dat, of hoe zou jij eenvoudiger willen/kunnen leven?

Borrelen

Het borrelt in mij, gedachten n.a.v. een uitspraak die mij prikkelt. De uitspraak was: " God wat bent U groot en wat ben ik klein."
God is groot, we bezingen dat in liederen, zien dat in de natuur, door dingen die gebeuren, ook als we ze niet begrijpen. Alleen God wordt voor mij niet groter of nog groter en ik alsmaar kleiner. God kwam door Zijn Zoon in ons midden, als een kleine baby, Hij ging bij ons weg en liet een Trooster achter of wel de Heilige Geest en juist daardoor... heb ik de mogelijkheid en kansen om groot te worden en te zijn, niet uit mijzelf wel met mijn eigen verantwoordelijkheid om te groeien tot wie ik wil zijn. Ik moet denken aan een baby die opgroeit naar peuter, kleuter ....ik moet denken aan God die tot de mens komt, het komt het elkaar nader! Ik kom ook uit bij Psalm 139 dat God mij kent, mij omringt, weet wat ik doe, dat Hij er als een schaduw is om mij te steunen, om een duwtje te geven     ( zou ik hier een schop onder mijn kont krijgen?) Hij is erbij, niet als een groot, massief verheven God, maar naast  me duwend, sturend, andere mensen op mijn weg brengen om te zeggen:  " kom op je durft, je kan het en anders leer je het."
Groeien, iedere dag een beetje ( niet in kilo's, want ik ben blij dat die weg zijn) mar in zelfverzekerdheid, vertrouwen, geloof en nog veel meer.

Hoe ga jij met het groot en klein zijn om?  

Denken en doen, kunnen en willen.

Mijn leven wordt door zonlicht overgoten door kracht, door rust, door moed....


Op dit moment in de tuin, ervaar ik dit met een heerlijk kopje koffie ( gebracht door mijn zoon) de zon... Terwijl ik luister naar het gezoem van een bij, een vlinder die neerstrijkt op de rand van mijn kopje, een bloem die nodig water wil en dan deze woorden die naar boven komen. Ja, ik weet het, er komt nog een regel maar  het gaat mij om het bovenstaande! Ik voel me sterk en krachtig de warmte van de zon doen mijn spieren en botten goed. De kou gaat eruit! Gelukkig maar, want het is een beetje bedenkelijk als je hartje zomer een kruik meeneemt naar bed... Ja, heb ik het gedaan en het is niet omdat mijn man er niet is.

 Appeltjes aan de boom in onze tuin.

O ja, krachtig; krachtig om dingen te doen, om aan te pakken, ideeën borrelen naar boven, lijk wel een fontein. Bevestigingen die er zijn en komen, krachtig! Rust, ervaar ik door de stilte heen die er is,door het zachte geklinkel van mijn tuincimbaal, rust door te schrijven, door de zon, door eraan te denken dat ik hier en nu zit; op een stoel, in de zon, ipad op schoot (luxe he) dat zorgen maken en/of piekeren geen zin heeft, de zaken komen zoals ze komen.
... en door moed (en daar ontbreekt het mij aan) Moed om ...op te staan, om aan te pakken, om vooruit te gaan om ...mijn ding te doen. Nee, ik ben niet depri. Ik mis de moed om me zelf nogeens een schop onder de kont te geven ( heb ik al zovaak gedaan) want dat is pijnlijk.



P.S. Mocht jij mij wel een schop willen geven, dat hoeft niet. Waarbij zou jij die schop onder je kont wel kunnen gebruiken?