Ongeduldig

Ongeduld, ik sta er voor dat ik altijd heel veel geduld heb! Als het niet zo is mag je het mij vertellen, alleen nu ben ik ongeduldig! Mijn verjaardag, een halve eeuw, komt eraan. Er is van alles geregeld en ik weet niet wat...grrrr. Er komen kerstfeesten aan en ik heb nog niet alles geregeld...ik raak mijn geduld kwijt. Ik heb mensen gevraagd om medewerking, alleen ze reageren niet....ggrrrr. Ik raak mijn geduld kwijt, ik hou het heel erg vast daardoor dreig ik het nog meer te verliezen. Geduld, is een schone zaak! Geduld siert de mens! Ach wat wil ik toch, vandaag een nieuwe dag met nieuwe kansen...vanmorgen las ik, het is goed om het verleden met het heden te verbinden, maar je moet er vandaag iets mee doen en daar gaan we voor. Jullie ook?

Het gaat nog sneller

Oké op de rem was mijn reactie de afgelopen week, alleen het was moeilijk te vinden. Er kwamen zoveel verschillende vragen binnen, dat het wel leek of dat iedereen mij nodig had, iets van mij wou. Gelukkig zijn daarin ook hele leuke dingen, met iemand een trouwjurk passen, lekker ergens een hapje eten, gezellig een bakje doen, gezellig samen iets bakken, visite ontvangen voor een verjaardag, genieten van mooie berichten ... Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik mij dat dit al momenten waren van op de rem staan en even tijd en aandacht voor de ander en mijzelf. Gelukkig dat ik het herken, kan ik dit vasthouden in alle hectiek van de dag, een week, een maand een seizoen. Niet dat ik klaag hoor, maar soms is het veel. Lieve mensen om mij heen die mij helpen, daar tegenover mensen die totaal geen rekening houden met...zo hoort het te gaan! Dat houdt de boel in evenwicht, of zie ik dat verkeerd? Binnen al die hectiek en de snelheid van het leven is daar één moment geweest dat het niet vlug genoeg kon gaan. Er kwam een telefoontje van onze dochter ze had samen met haar dochter (20maanden) een aanrijding gehad. Nou je wilt het niet geloven wat gaat de tijd traag en wat duurt de weg erheen laaaaannnnnnggggg. Wees gerust met hen is alles goed, oke de auto total-loss maar daar heb ik geen spijt van. Zij zijn goed uitgestapt!! Even terug naar die rem, ik heb het wel gevonden, ik hoef niet op alles 'ja' te zeggen...en dat scheelt al een hele hoop, daarnaast hoef ik niet alles te doen, een ander kan het ook doen en laat ik die tijd dan besteden aan zaken die helpen om andere zaken weer aan te kunnen. Heb jij dat voor jezelf duidelijk wat dat is, ik moet nog wel even zoeken. Zoek, zoek, zoek, zoek, zoek, zoek,......

Heerlijk...

Nou, nou, het is niet te geloven, de dagen gaan met een razende tempo voorbij en je zou haast denken dat ik vergeet te schrijven om je mee te nemen op mijn reis. Vergeten ben ik je niet, natuurlijk niet, alleen het kwam er niet van om te schrijven. Ik wil me daarover ook wel verantwoorden, want het is voor mijzelf ook ingewikkeld. Er gebeurden zoveel dingen, als ik er over zou schrijven werd het gekleurd door het moment. Volg je me nog? Want nu na een aantal dagen ziet alles er weer anders uit, sommige zaken zijn van hoofd naar hart gezakt en andere dingen zijn van hart naar hoofd gestegen. Verstand en gevoel dus, wat kan dat verwarrend zijn. Manlief ziek, zoonlief last van hormonen, vriendin ernstig ziek, vrienden die in een levensstorm zitten, onverwachts overlijden van zeer gewaardeerde persoon, echt hoeveel kunnen mensen aan heb ik de afgelopen week vaak gedacht. Niet voor mijzelf, wel voor het leed wat anderen ondergaan. Dan is het goed, om even stil te staan, te weten waar je kracht vandaan haalt, waar je de energie vandaan haalt, eigenlijk wat is je drive. En dat zijn de dingen waartegen je zegt:"dat is heerlijk". Het ene moment was dat even gewoon zitten, het andere moment een lekker douche nemen, een extra lekkere kop koffie zetten, even drijven in zoutwaterbad, even de wenkbrauwen laten verzorgen, even whatsappen allemaal even...en als klap op de vuurpijl. Vanmiddag even toeren met het mooie herfstweer en dan even wegdoezelen...heerlijk. Wat zijn voor jou de momenten van het heerlijk gevoel, ik wens je er vele toe.