Opa zegt ze, als je de baby oppakt moet je altijd een handje onder het kontje doen en ze doet het opa voor en loopt met pop naar boven.
De volgende dag roept ze vanuit haar kamer dat ze wakker is. Je mag wel naar ons toe komen zeg ik terug. Het duurt en het duurt en ik vraag " waar blijf je?" Ja ik kom eraan en ja hoor met ledikantje en al komt ze eraan. Ze zegt: " ik neem alles maar mee anders moet ze bij ons in bed en dat is niet zo fijn". Oke, ik neem het aan en ze kruipt lekker tegen mij en zegt: " Oma ik vind je lief". Wat een schat he! In de loop van de dag komt ze naar mij toe en vraagt:" Oma...wordt ik ook mama?" Oeps mijn grijze hersencellen draaien op hoge toeren want wat geef ik voor antwoord...ik kijk haar aan en zeg:" dat weet ik niet....en terwijl ik snel probeer te bedenken hoe ik dit allemaal uit moet leggen zonder in bijzondere details te treden van een man en een vrouw zegt zij: " oke, dan blijf ik altijd grote zus". En weg is ze weer....Bijzonder hoe kinderen en volwassenen verschillend denken en hoe eenvoudig het als kind nog kan zijn. Soms verlang ik daar (opnieuw) naar...daarom maar goed op mijn kleinkind letten :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten