Posts tonen met het label uitdaging. Alle posts tonen
Posts tonen met het label uitdaging. Alle posts tonen

dinsdag 28 januari 2014

Hoop

Hoop die de angst doet vervagen... ja alweer een regel van een lied, alleen ik ken het niet verder. Niet zo belangrijk ook, belangrijker is voor mij de vraag: hebben u en ik nog hoop? Kunnen wij elkaar nog hoop bieden en hoe ziet dat er dan uit? Voor mij is het belangrijk en ik weet niet of dat altijd lukt om de ander te benaderen met een open houding. De ander mag en kan aangeven wat hij/zij nodig heeft of ik het kan bieden en of ik kan helpen is mijn keuze en ik geef daarbij ook de grens aan. Vanuit die houding, vraag ik in nieuwe kennismaking: mag ik u een hand geven en mij voorstellen? Hoop is ook het thema van vandaag voor mij, bij alles wat ik lees en doe, komt dat woord naar voren. De kleur van hoop is groen, nieuw leven een nieuw begin. Hoop die het geloof doet her-leven een mooie gedachte om ook nu de dag maar eens mee af te sluiten. Ik wil er wel aan toevoegen dat hoop niet alleen het geloof doet her-leven, maar ook iedere dag een nieuwe kans geeft. Heb jij hoop voor de dag van morgen? Denk: vandaag is geweest en morgen gaat komen, met nieuwe kansen en mogelijkheden.

woensdag 8 augustus 2012

Eenvoudig leven

In een van mijn berichten, tijdens de vakantie, schreef ik over het nostalgisch broodbakken, afwassen met de hand en nu zo ongeveer zes weken verder, blijkt het thuis niet te werken. De afwasmachine draait op volle toeren, de wasmachine en de droger, draaien misschien nog wel harder, de computers staan aan en de uitknop is amper te vinden. O ja het brood wordt uit de winkel gehaald en ga zo maar door. En toch... De behoefte is er wel, ik lees namelijk de ene blog na de andere blog over primitiever noem het maar eenvoudiger te leven. Vooral het brood bakken, wecken, waspoeder zelf maken, handige dingetjes maken en moet eerlijk bekennen, als ik het lees denk ik " jah, dat wil ik ook" en ik lees verder en denk het opnieuw en nu wil ik zoveel, het komt er niet van. Ik verdoe mijn tijd met blogjes lezen en er is geen tijd om aan de slag te gaan. Daarbij komt dat ik wordt tegengehouden door  reacties als: zou je het wel doen of je gebruikt het toch niet, het werkt toch niet en ook door ....mijzelf, twijfel of het wel voordeliger is ( is toch mooi meegenomen als dat zo is?) loont het werk wel. Zo wil ik graag boontjes klaar maken voor in de vriezer, die heb ik immers dus.. Maar bonen kost 0,75 euro per pond, bij de boer. Ik dacht 'te duur'! Krijg ik een folder van de 1000 artikelen staat daar een kilo bonen voor 3,98 euro, waren de bonen van de boer voordeliger! Alleen ze moeten nog gewassen, punten, kook erover (of niet) hierover kun je van mening verschillen, diepvries zakjes en de vriezer brult door (elektra) om te bewaren van de bonen.
Dus zeg mij nou, mis ik iets van logica, inzicht, praktisch zijn, of wil ik op een verkeerde manier eenvoudiger leven?

Hoe doe jij dat, of hoe zou jij eenvoudiger willen/kunnen leven?

woensdag 1 augustus 2012

Borrelen

Het borrelt in mij, gedachten n.a.v. een uitspraak die mij prikkelt. De uitspraak was: " God wat bent U groot en wat ben ik klein."
God is groot, we bezingen dat in liederen, zien dat in de natuur, door dingen die gebeuren, ook als we ze niet begrijpen. Alleen God wordt voor mij niet groter of nog groter en ik alsmaar kleiner. God kwam door Zijn Zoon in ons midden, als een kleine baby, Hij ging bij ons weg en liet een Trooster achter of wel de Heilige Geest en juist daardoor... heb ik de mogelijkheid en kansen om groot te worden en te zijn, niet uit mijzelf wel met mijn eigen verantwoordelijkheid om te groeien tot wie ik wil zijn. Ik moet denken aan een baby die opgroeit naar peuter, kleuter ....ik moet denken aan God die tot de mens komt, het komt het elkaar nader! Ik kom ook uit bij Psalm 139 dat God mij kent, mij omringt, weet wat ik doe, dat Hij er als een schaduw is om mij te steunen, om een duwtje te geven     ( zou ik hier een schop onder mijn kont krijgen?) Hij is erbij, niet als een groot, massief verheven God, maar naast  me duwend, sturend, andere mensen op mijn weg brengen om te zeggen:  " kom op je durft, je kan het en anders leer je het."
Groeien, iedere dag een beetje ( niet in kilo's, want ik ben blij dat die weg zijn) mar in zelfverzekerdheid, vertrouwen, geloof en nog veel meer.

Hoe ga jij met het groot en klein zijn om?  

Denken en doen, kunnen en willen.

Mijn leven wordt door zonlicht overgoten door kracht, door rust, door moed....


Op dit moment in de tuin, ervaar ik dit met een heerlijk kopje koffie ( gebracht door mijn zoon) de zon... Terwijl ik luister naar het gezoem van een bij, een vlinder die neerstrijkt op de rand van mijn kopje, een bloem die nodig water wil en dan deze woorden die naar boven komen. Ja, ik weet het, er komt nog een regel maar  het gaat mij om het bovenstaande! Ik voel me sterk en krachtig de warmte van de zon doen mijn spieren en botten goed. De kou gaat eruit! Gelukkig maar, want het is een beetje bedenkelijk als je hartje zomer een kruik meeneemt naar bed... Ja, heb ik het gedaan en het is niet omdat mijn man er niet is.
 Appeltjes aan de boom in onze tuin.
O ja, krachtig; krachtig om dingen te doen, om aan te pakken, ideeën borrelen naar boven, lijk wel een fontein. Bevestigingen die er zijn en komen, krachtig! Rust, ervaar ik door de stilte heen die er is,door het zachte geklinkel van mijn tuincimbaal, rust door te schrijven, door de zon, door eraan te denken dat ik hier en nu zit; op een stoel, in de zon, ipad op schoot (luxe he) dat zorgen maken en/of piekeren geen zin heeft, de zaken komen zoals ze komen.
... en door moed (en daar ontbreekt het mij aan) Moed om ...op te staan, om aan te pakken, om vooruit te gaan om ...mijn ding te doen. Nee, ik ben niet depri. Ik mis de moed om me zelf nogeens een schop onder de kont te geven ( heb ik al zovaak gedaan) want dat is pijnlijk.



P.S. Mocht jij mij wel een schop willen geven, dat hoeft niet. Waarbij zou jij die schop onder je kont wel kunnen gebruiken?

zaterdag 14 juli 2012

Nog even...

Het duurt nu nog 10 dagen en dan vertrekt hij voor drie weken naar Ghana. Na veel heen en weer gereis naar Den Haag en is eindelijk zijn visum binnen, heeft hij eindelijk al zijn inentingen gehad en ja hoor heeft hij kleine verpakking shampoo, tandpasta etc gekocht. Hij is er klaar voor...en toch, het is spannend, voor hem, voor de kinderen en voor mij. Hoe zal het gaan, het vertrek, onze zoon en dochter gaan niet mee naar Schiphol, zij nemen thuis afscheid. Ik ga de reis mee maken naar Schiphol en reis dan alleen terug. Het is een enorme uitdaging, onderneming en avontuurlijk. Jaren geleden gaf hij het weleens aan, dat hij het geweldig zou vinden om naar een 'ver' land te gaan en nu... nog steeds vind hij het geweldig, maar ook zo spannend. Ik kan het mij voorstellen, ik hoop dat hij geniet, dat het en ervaring wordt die hij nooit zal vergeten en misschien wel uitdaagt naar vaker, maar dan graag samen. Straks zijn er op www.worldservants.nl dagverslagen van de groep te lezen, als er electriciteit is en een verbinding (haha) het staat onder nummer gh212, veel leesplezier.